A

Karol Gustaw

Rolicz Stanisław

Aleksiun Jan Jaromir

Kobro Katarzyna

Rubczak Jan 1; 2;

Apollinaire Guillaume

Koniecpolski Aleksander

Rudziński Andrzej

Arnaud Celine

Konieczny Włodzimierz

Rudzka- Cybisowa Hanna

Arp Jean

Kotkowski Włodzimierz

Rychter Tadeusz

B

Kowalski Leon

Rzegociński Witold

Berdowska Tamara

Kowner Józef

Rzepiński Czesław

Berlewi Henryk 1; 2;

Krasnodębska- Gardowska Bogna

Rzepka Allan

Bielska- Tworkowska Leokadia

Kuczborski Stanisław

S

Błocki Włodzimierz

L

Savinio Alberto

Bodenehr Gabriel Starszy

Lam Władysław 1; 2; 3;

Schreyer Lothar

Brydak Jędrzej

Lanckoroński Stanisław

Segall Lasar

Brzęczkowski Stanisław

Langner Wiktor Zbigniew

Siedlecki Franciszek

Brzękowski Jan

Larisch Karol Adolf

Skarżyńska Lidia

Buczek Włodzimierz

Le Bas Jacques Philippe

Skarżyński Jerzy 1; 2;

C, D

Lenica Alfred

Skoczylas Władysław

Cochin Charles - Nicolas syn

Leszczyńska- Kluza Danuta

Sobieski Jan

M, N

Sosnowski Józef

Dahlberg Erik

Malczewski Rafał

Srzednicki Konrad

Damasiewicz Witold

Malewicz Kazimierz

Stanek Zdzisław

Dawski Stanisław

Malina Marian

Stanisławski Jan

Dermee Paul

Marcoussis Louis

Stażewski Henryk

Dodd Robert

Marek Józef

Steller Paweł

Doderer Wilhelm Carl von

Markowa Eugenia

Stern Jonasz

Dretler- Flin Stefania; 2;

Martuszewski Franciszek

Stroobant Francois

Dzieliński Kazimierz

Mehoffer Józef

Strzemiński Władysław

E, F

Menkes Zygmunt

Styrylska Celina

Ernst Max

Mianowski Lucjan

Suchanek Antoni

Fleck Wojciech

Mrozowska Jadwiga 1; 2;

Suhr Peter

Frankowska Fryda

Mrożewski Stefan 1; 2;

Szaniawski Jerzy

Friedrich Iwan

Noakowski Stanisław

Szmaj Stefan 1; 2;

Frycz Karol

Norwid Cyprian K.

Szpingier Zygmunt 1; 2;

G

O, P

Szulc Marian

Get- Stankiewicz Eugeniusz

Orbitowski Janusz

T, U

Getz Leon

Orlik Emil

Tobis Andrzej

Gielniak Józef

Orłowski Aleksander

Treter Bogdan

Goll Ivan

Ossecki Wilhelm 1; 2;

Trockiewicz Teofil

Gostyński Marian

Pawlikowska Aniela

Tzara Tristan

Grabiński Henryk

Pawliszak Wacław

Ungaretti Giuseppe

Grey Roch

Picabia Francis

V, W

Grott Teodor

Picasso Pablo

Walter Henryk

Grzywacz Zbylut

Płoński Michał

Warre J.F.

Gumowski Jan Kanty

Podoski Wiktor

Waťkowski Wacław

H, J

Potocki

W‘sowicz Wacław

Hertz Henri

Potworowski Tadeusz Piotr

Weiss Wojciech

Hiszpańska-Neumann Maria

Prauss Ryszard

Wejman Mieczysław 1; 2;

Hoffmann Adam

Procajłowicz Antoni

Werner Bernard Fryderyk

Hofman Vlastimil

Pronaszko Zbigniew

Winckler Georg Gottfried

Holzmüller Juliusz

Przybyłowicz Michał

Winnicki-Radziewicz Aleksander

Hrynkowski Jan1; 2;

R

Wiťniowiecki Michał

Jakimowicz Roman

Raczyński Stanisław

Wojnarski Jan 1; 2;

Jakubowski Stanisław 1; 2;

Rakoczy Jerzy

Wojtkiewicz Witold

Janowski Stanisław

Reeve A.W.

Wroniecki Jan Jerzy 1; 2;

Jarocki Władysław 1; 2;

Reeve R.G.

Wyczółkowski Leon 1; 2;

Jaxa- Małachowski Soter

Ridinger Johann Elias

Wyspiański Stanisław

JaĄwiecki Adam Franciszek

Ridinger Martin Elias

Z, Ż

K

Ritter Maria

Zangwill Israel

Kapusta- Kozera Elżbieta

Roguski Władysław 1; 2;

Żurawski Władysław

GRAFIKA DAWNA

Beham Sebald Hans (1500-1550)
Niemiecki malarz, rysownik i miedziorytnik. Wraz z bratem Barthelem uczył się w pracowni Albrechta Durera. Przył‘czył się do radykalnego skrzydła reformacji. W 1528 wrócił do rodzinnej Norymbergi, gdzie w 1529 oskarżono go o szerzenie pornografii. Zbiegł do Monachium; tam pracował na zlecenie kard. Albrechta z Moguncji. W 1532 osiedlił się we Frankfurcie, gdzie ilustrował druki religijne i kroniki. Wykonał ok. 270 miedziorytów i 300 drzeworytów. Tworzył drzeworyty o tematyce biblijnej, mitologicznej, antykatolickiej (np. Jazda rzymskiego kleru do piekła, 1524), rodzajowej.

1.

Syn marnotrawny opuszczaj‘cy dom

miedzioryt; wym.: 58 x 98 mm [odbitka obcięta]; sygn. pł. L.d.: HSB. Grafika z cyklu "Przypowieťć o synu marnotrawnym", plansza 1 z 4.
Lit.: Bartsch, 31

Beham Sebald Hans (1500-1550)

2.

Powrót syna marnotrawnego

miedzioryt; wym.: 58 x 97 mm [odbitka obcięta]; sygn. pł. L.d.: HSB. Grafika z cyklu "Przypowieťć o synu marnotrawnym", plansza 4 z 4.
Lit.: Bartsch, 31

Bodenehr Gabriel Starszy (1664-1758)

Niemiecki miedziorytnik, kartograf i wydawca; syn Hansa Georga; prowadził w Augsburgu renomowan‘, rodzinn‘ oficynę wydawnicz‘ specjalizuj‘c‘ się w wedutach i mapach. Jego najsłynniejsze dzieła to Atlas Curieux oraz Curioses Staats und Kriegs Theatrum.

3.

Oblężenie Jasnej Góry przez wojska szwedzkie, pocz‘tek XVIII w.

miedzioryt; wym.: 160 x 278 mm [odbitka obcięta]; sygn. płyty p.d.: G. Bodenehr fec, excudit. Odbitka naklejona na XIX-wieczny papier żeberkowy. Piecz‘tka proweniencyjna: Ze zbiorów F. Šcibałły. Grafika z dzieła G. Bodenehra, "Curioses Staats und Kriegs Theatrum in Polen [...]", Augsburg 1704.

Brydak Jędrzej (1837-1876)

Rysownik, litograf i malarz; studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (1853-1859); był założycielem krakowskiego zakładu litograficznego, prowadzonego wraz z J. Bielikiewiczem; malował akwarele, rysował widoki architektoniczne i zabytki Krakowa; wykonywał także litografie według cudzych prac; wystawiał w krakowskim TPSP; współpracował z redakcj‘ "Czasu".

4.

Widok Krakowa, 1860

litografia barwna; wym.: 141 x 592 mm; sygn. na płycie p.d.: J. Brydak. Grafika z działa Ambrożego Grabowskiego "Kraków", Kraków 1860.
Lit.: J. Banach, "Dawne widoki Krakowa", Kraków 1983, s. 190.

Dahlberg Erik (1625-1703)

Szwedzki feldmarszałek, kwatermistrz i inżynier wojskowy; specjalista od budowy fortyfikacji polowych; studiował w Sztokholmie; brał udział w kampaniach wojennych, m.in. w inwazji na Polskę w l. 1655-1660; od 1693 hrabia, gubernator m.in. Bremy, Rygi i Saksonii (1702); pozostawił szkice bitew i fortyfikacji, wykorzystane w pracy S. Pufendorfa.

6.

"Karol Gustaw w obozie szwedzkim przyjmuje poselstwo polskie prowadzone przez Krzysztofa Przyjemskiego.
Plan miasta Koła i okolicy, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 300 x 380 mm; sygn. pł.: L. Le Potre. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 2.

7.

Bitwa pod Filipowem, 12 X 1656, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 292 x 382 mm. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 7

8.

Bitwa pod Gołębiem, 8 II 1656, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 295 x 380 mm; sygn. pł.: Noel Cochin sculp. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 12.

9.

Bitwa pod Wojniczem, 23 IX 1655, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 295 x 380 mm; sygn. pł.: Dalb: delin.; W. Swidde fecit 1688. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 5.

10.

Bitwa w widłach Wisły i Sanu, 25 III 1656, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 285 x 565 mm. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 16.

11.

Iłża. Widok miasta i zamku, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 216 x 345 mm. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 53.

Dahlberg Erik (1625-1703) cd.

12.

Jerzy Rakoczy u Karola Gustawa pod Modliborzycami, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 295 x 385 mm; sygn. pł.: Erich Jonson Dahlberg le supr. castror metat ad viv delineavit. J. Le Pantre sculp. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 28.

13.

Mapa Królestwa Polskiego opracowana przez E. Dahlberga, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 290 x 375 mm; sygn. pł.: L. Cordier sculp. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 34.

14.

Obóz pod Toruniem, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 250 x 463 mm; sygn. pł.: W.Swidde sculp. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 31.

15.

Panorama Gdańska. Rzut systemu obronnego i topografia przedmieťć, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 300 x 385 mm; sygn. pł.: De la Pointe sculp. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 45.

16.

Panorama Warszawy, Bitwa pod Warszaw‘, k. XVIII w.

Miedzioryt; cztery plansze: I. Wym.: 252 x 635 mm; sygn.: E.I.Dahlberg ad vivum delin; Perelle sculp. II. Wym.: 295 x 570 mm. III. Wym.: 300 x 566 mm; sygn.: Erich Jonson Dahlberg ad vivum delineavit. Willem Swidde sculp. Holmiae 1696. IV. Wym.: 300 x 560 mm; sygn.: Dahlberg ad vivum delineavit. Grafiki pochodz‘ z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 96, 18, 20, 24.

17.

Pilawa. Plan fortecy morskiej i Zalewu Wiťlanego, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 253 x 317 mm; sygn. pł.: Erich Jonson Dahlberg le supr. castror metat ad viv delineavit. J. Le Pantre sculp. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 76.

18.

Pińczów. Widok zamku, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 210 x 333 mm. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 78.

19.

Piotrków Trybunalski,
Zamek w Janowcu nad Wisł‘, koniec XVIII w.

"Zamek w Janowcu nad Wisł‘", koniec XVIII w. Miedzioryt; wym.: 290 x 350 mm. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 79, 54.

20.

Plan wybrzeża Bałtyku od Gdańska po mierzeję Hel, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 275 x 340 mm; sygn. pł.: D. Lapointe sculp. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 37.

21.

Przysięga magnatów. Dwie sceny przysięgi na wiernoťć na imię karola Gustawa. I. 16 X 1655 na przedpolu Krakowa [m.in. Aleksander Koniecpolski, Jan Sobieski, Michał Wiťniowiecki]. II 3 XI 1655 pod Sandomierzem [m.in. Stanisław Rewera Potocki i Stanisław Lanckoroński], koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 295 x 383 mm; sygn. pł.: Dahlberg ad vivum delin. W. Swidd sculp. Holmiae 1689. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk,"Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 8.

22.

Pułtusk, Bydgoszcz, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 295 x 390 mm; sygn. pł.: E. I. D. B. del. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 81, 42.

23.

Spotkanie Karola Gustawa z Jerzym Rakoczym w pobliżu Ćmielowa, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 300 x 385 mm; sygn. pł.: Dahlberg ad viv delineavit. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 29.

24.

Szczecin z lotu ptaka, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 295 x 380 mm; sygn. pł.: E. I. D. B. delinea. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 87.

25.

Toruń, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 295 x 385 mm; sygn. pł.: E. I. Dahlberg del. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 91.

26.

Zakroczym. Przejťcie przez Wisłę wojsk szwedzkich i Rakoczego, koniec XVIII w.

Miedzioryt; wym.: 295 x 385 mm; sygn. pł.: E. Dahlberg delineavit. L. Perelle sculp. Grafika pochodzi z pracy S. Pufendorfa "De rebus a Carolo Gustavo...", Norymberga 1696.
Lit.: B. Heyduk, "Dahlberg w Polsce", Wrocław 1971, poz. 106.

Dodd Robert (1748-1815)

Angielski malarz i rytownik, ceniony marynista. Pracował w Londynie; w latach 1780-1809 wystawiał swoje prace w Society of Artists in London oraz w Royal Academy. Zasłyn‘ł wizerunkami statków, obrazami bitew morskich i portów. Jego prace gromadzi londyńskie National Maritime Museum. W latach 1793-1815 opracował serię grafik przedstawiaj‘cych bitwy z epoki wojny o niepodległoťć Stanów Zjednoczonych oraz walk z Francuzami i ich koalicjantami w epoce napoleońskiej.

27.

Flota brytyjska adm. Duncana atakuje flotę holendersk‘ adm. De Wintera w pobliżu Texel (Camperdown); 11 XI 1797; przełom XVIII i XIX w.

Akwatinta, akwaforta; wym.: 510 x 760 mm; sygn.: Painted Engraved by R. Dodd; w obrębie kompozycji l.d. monogram: R.D. Wydawca: J. Bryden, R. Dodd; London. Grafika po konserwacji.
Lit.: Benezit, t. 3, s. 604.

Doderer Wilhelm Carl von (1825-1900)

Niemiecko-austriacki arystokrata, rysownik, architekt i inżynier kolejowy. Ojciec znanego austriackiego pisarza H. Doderera. Sławę zyskał jako budowniczy linii kolejowych Tauernbahn i Karawankenbahn, regulator systemu wodnego Wiednia i projektant wiedeńskiej komunikacji tramwajowej. Rodzina Dodererów uchodziła za jedn‘ z najzamozniejszych w monarchii austro-węgierskiej. Rycina z Łobzowem powstała podczas słuzby wojskowej Doderera w Krakowie.

28.

Kraków. Szkoła artylerii na Łobzowie [K.K. Artillerie-Schulkompagnie], poł. XIX w.

litografia brawna; wym. planszy: 385 x 565 mm; sygm. pł.: W. Doderer gez.; Mit Vorbehalt des Nachdrucks; Artist. Anst. v Reiffenstein und Rosch in Wien. Grafika po konserwacji.

Eljasz-Radzikowski Walery (1841-1905)

Malarz. Wykształcenie artystyczne pod kierunkiem W. Łuszczkiewicza odebrał w SSP w Krakowie i w Akademii w Monachium. Odbył podróże po Belgii, Francji, Niemczech, Szwajcarii i Włoszech, po czym osiadł w Krakowie. W jego twórczoťci (gł. akwarele) przewijały się w‘tki hist. i zwi‘zane z górami; tworzył też obrazy religijne oraz ilustracje ksi‘żkowe. Do studiów hist. zachęcał go również J. I. Kraszewski. Dzięki niemu E.-R. opracował m.in. Ilustrowany przewodnik do Tatr, Pienin i Szczawnicy (1870).

29.

Góralka

akwaforta; wym. 210 x 160 mm; nie sygn.

Grabiński Henryk (1843-1903)

Malarz. Uczył się u R. Rothkähla, w wiedeńskiej Akademii (w pracowni pejzażu A. Zimmermanna), a także w Monachium i w Paryżu. Po powrocie do kraju został prof. krak. SSP. Tworzył pejzaże, wyjeżdżał na plenery w Tatry lub na za granicę, gł. do Bawarii i Tyrolu, wykonywał nastrojowe, widoki odwiedzanych okolic (Odpoczynek pod skałami, 1884). Wydał podręcznik Szkoła rysunku krajobrazów (1881) oraz rzadki album Widoki Galicji i guberni południowych Królestwa Polskiego.

30.

Widoki Galicji i guberni południowych Królestwa Polskiego, Lwów 1881

siedem plansz (1. Delatyń, 2. Ruiny zamku w Melsztynie 1876-1880, 3. Odrzykoń 1873-1880, 4. Skole 1871, 5. Urycz 1871-1880, 6. Hohlenthal 1867-1880, 7. Szkice z natury 1880), szeťć datowanych; litografia piórkowa; wym. Plansz: 225 x 310; sygn. monogramem wi‘zanym GM. Bardzo rzadkie.
Lit.: SAP, t. II, s. 440-441.

Lauvergne Berthelemy de (1805-1871)

Francuski malarz i rysownik. Jako oficer marynarki francuskiej brał udział w licznych wyprawach badawczych, które dokumentował w szkicownikach i na akwarelach. Sławę zdobył widokami wysp Pacyfiku oraz Tasmanii.

31.

Wnętrze stajni w koszarach rosyjskich kirasjerów w Warszawie, 1840

litografia tonowana; wym. pl.: 360 x 550 mm; sygn. pł.: Dessine par Lauvergne; Imp. Lemercier a Paris; Lith. par Bayot. Grafika z "Voyages de la Commission scientifique du Nord, en Scandinavie, en Laponie, au Spitzberg et au Feroe, pendant les annees 1838, 1839 et 1840 sur la corvette la Recherche", Paris 1840, ed. Arthur Bertrand.

32.

Wnętrze kopalni w Wieliczce. Komora, 1840

litografia tonowana; wym. pl.: 360 x 550 mm; sygn. pł.: Dessine par Lauvergne; Imp. Lemercier a Paris; Lith. par Sabatier. Grafika z "Voyages de la Commission scientifique du Nord, en Scandinavie, en Laponie, au Spitzberg et au Feroe, pendant les annees 1838, 1839 et 1840 sur la corvette la Recherche", Paris 1840, ed. Arthur Bertrand.

33.

Wnętrze kopalni w Wieliczce. Podziemne jezioro, 1840

litografia tonowana; wym. pl.: 360 x 550 mm; sygn. pł.: Dessine par Lauvergne; Imp. Lemercier a Paris; Lith. par Sabatier. Grafika z "Voyages de la Commission scientifique du Nord, en Scandinavie, en Laponie, au Spitzberg et au Feroe, pendant les annees 1838, 1839 et 1840 sur la corvette la Recherche", Paris 1840, ed. Arthur Bertrand.

Orłowski Aleksander (1777-1832)

Malarz i grafik. Dzięki ks. I. Czartoryskiej kształcił się w pracowni J. P. Norblina. Prawdopodobnie był także uczniem miniaturzysty W. de Lesseur-Lesserowicza, M. Bacciarellego i rytownika B. Folino. Pocz‘tkowo działał w Warszawie, w 1802 przeniósł się do Petersburga; malował sceny rodzajowe, batalistyczne (JeĄdziec polski) i inspirowane Orientem, studia koni i broni, pejzaże (Pejzaż z ruinami, Widok morski). Był przede wszystkim rysownikiem, akwarelist‘ i litografem, choć malował też niewielkie obrazy olejne. W młodoťci, id‘c za przykładem Norblina, tworzył rysunki dotycz‘ce życia codziennego w Polsce oraz wydarzeń powstania koťciuszkowskiego.

34.

Wielki Bazar, 1820

litografia; wym.: 414 x 537 mm [plansza 505 x 635 mm]; sygn. pł. p.d.: A. Orłowski 1820 oraz w p.d. rogu sucha pieczęć artysty.
Lit.: Katalog wystawy "Aleksander Orłowski", Warszawa 1956

Płoński Michał (1782-1812)

Rysownik, grafik, malarz; uczeń J. P. Norblina; podróżował do Włoch, Berlina, Holandii i Francji; komponował sceny rodzajowe z życia wsi, magnaterii, mieszczan; chętnie pokazywał charakterystyczne typy, rzemieťlników, chłopów, także dzieci, rysował rycerzy w zbrojach, zwierzęta, pejzaże wiejskie; jego dzieła cechuje znakomite wyczucie formy kształtowanej kresk‘, finezja i delikatnoťć, pewien nastrój melancholii i zamyťlenia; wykonywał także portrety i obrazy olejne, niekiedy posługiwał się pastelem; był jednym z ciekawszych reprezentantów sztuki polskiego romantyzmu.

35.

Rycerz w zbroi, 1802

akwaforta, wym.: 160 x 125 mm. Rycina (nr 18) z "Recueil de 19 planches etudes de fugures, dessinees d'apres nature, a Amsterdamen 1702 (1802) en gravees spiril'uellement a l'eau fore par M. Płoński", po 1802.
Lit. E. Rastawiecki, "Słownik rytowników polskich", Poznań 1886.

Ridinger Johann Elias (1698-1767)

Nimiecki malarz, grafik i rytownik. Studiował w Ulm u Ch. Rascha i w Augsburgu u J. Falka; mieszkał i tworzył w Augsburgu, gdzie prowadził antykwariat i wydawnictwo oraz był dyrektorem miejscowej Akademii Sztuki; specjalizował się w scenach myťliwskich oraz wizerunkach zwierz‘t. Pochodz‘ce z epoki odbitki jego rycin s‘ rzadkie. Jego twórczoťć spopularyzowało wydanie w 1817 albumu "Galerie Ridingerscher Tier- und Jagdstücke". Działalnoťć wydawnicz‘ Ridingera kontynuowali jego synowie Martin Elias (1730-1781) oraz Johann Jacob (1736-1784).

36.

Dziki koń, poł. XVIII w.

Akwaforta; wym.: 350 x 425 mm; sygn. na płycie: I. El. Ridinger invent. delin. sculps. et excud. ang. Vind. Poniżej kompozycji opis grafiki w języku niemieckim. Grafika oprawiona.

37.

Dzikie jelenie, poł. XVIII w.

Akwaforta; wym.: 340 x 420 mm; sygn. na płycie: I. El. Ridinger invent. delin. sculps. et excud. ang. Vind. Poniżej kompozycji opis grafiki w języku niemieckim. Grafika oprawiona.

38.

Lwica z młodymi, poł. XVIII w.

Akwaforta; wym.: 340 x 425 mm; sygn. na płycie: I. El. Ridinger invent. delin. sculps. et excud. ang. Vind. Poniżej kompozycji opis grafiki w języku niemieckim. Grafika oprawiona.

39.

Polowanie na lisy, połowa XVIII w.

Akwaforta; wym.: 235 x 345 mm; sygn. na płycie: I. El. Ridinger inv. del. Et sculp. Verlegt in Augsburg bey Martin Engelbrecht. Poniżej kompozycji opis grafiki w języku niemieckim. Grafika oprawiona, po konserwacji.

40.

Zwierzyniec, poł. XVIII w.

Akwaforta; wym.: 340 x 420 mm; sygn. na płycie: I. El. Ridinger invent. delin. sculps. et excud. ang. Vind. Poniżej kompozycji opis grafiki w języku niemieckim. Grafika oprawiona.

Ridinger Martin Elias (1730-1781)

Niemiecki grafik, rytownik i wydawca. Uczył się u ojca Johanna Eliasa w Augsburgu; wraz z bratem Johannem prowadził odziedziczone po ojcu wydawnictwo specjalizuj‘ce się w wizerunkach zwierz‘t i scenach myťliwskich. W swych grafikach często kopiował rysunki wykonane z natury przez swego ojca. Wykonywał także reprinty jego grafik.

41.

Polowanie na zaj‘ca, poł. XVIII w.

Akwaforta; wym.: 366 x 266 mm; sygn. pł. p.d.: Mart. El. Rindinger sculps. Poniżej kompozycji opis grafiki w języku niemieckim. Grafika oprawiona.

42.

Wół afrykański, połowa XVIII w.

akwaforta; wym.: 220 x 315 mm; sygn. pł. p.d.: M. El. Rindinger sc. Ang. Vind. Grafika oprawiona.

43.

Wół salzburski, poł. XVIII w.

akwaforta; wym.: 220 x 320 mm; sygn. pł. p.d.: M. E. Rindinger s.c. A. V. Poniżej kompozycji opis grafiki w języku niemieckim. Grafika oprawiona.

Stroobant Francois (1819-1916)

Belgijski grafik, akwarelista i litograf. Od 1835 praktykował z znanej brukselskiej litografierni Dewasme-Plétinckx. Od 1850 rozpocz‘ł pracę nad monumentaln‘ seri‘ widoków Belgii. W Niemczech wykonał widoki doliny Renu i gór Harz. W 1859 przebywaj‘c w Polsce Stroobant sporz‘dził serię litografii do ekskluzywnego dzieła krakowskiego biskupa Ludwika Łętowskiego. W 1865 został dyrektorem Académie de Molenbeek Saint-Jean w Brukseli.

44.

Kaplica Zygmuntowska na Wawelu, 1859

litografia barwna; wym. planszy: 475 x 335 mm; sygn. pł. F. Stroobant del. et lith.; Kraków. Nakł. Litografii "Czasu". Grafika z pracy L. Łętowskiego, "Katedra krakowska na Wawelu", Kraków 1859.
Lit.: J. Banach, "Kraków malowniczy", Kraków 1980, ss. 120-121.

45.

Katedra krakowska na Wawelu, 1859

litografia barwna; wym. planszy: 470 x 335 mm; sygn. pł. F. Stroobant del. et lith.; Kraków. Nakł. Litografii "Czasu". Grafika z pracy L. Łętowskiego, "Katedra krakowska na Wawelu", Kraków 1859.
Lit.: J. Banach, "Kraków malowniczy", Kraków 1980, ss. 120-121.

Suhr Peter (1788-1857)

Niemiecki akwarelista, grafik i litograf. Pochodził ze znanej hamburskiej rodziny artystów. Współpracował scisle z braćmi: Korneliusem i Christophem. Wyspecjalizował się w wedutach rodzinnego miasta, które przyniosły mu znaczn‘ popularnoťć, zwłaszcza w sferach kupieckich. Wykonywał cykle litografii, parał się rycin‘ ksi‘żkow‘, ilustracjami do czasopism i gazet.

46.

Hamburg. Widok na port i dzielnicę St. Pauli od ujťcia Łaby; ok. 1830

litografia kolorowana; wym. kompozycji: 360 x 650 mm; sygn. l.d.: Nach der Nat. U. Auf Stein gez. V. P. Suhr. Grafika po konserwacji.
Lit.: Benezit, t. 10. S. 7.

Trockiewicz Teofil (XVIII w.)

Malarz, rytownik. Działał we Lwowie, w połowie XVIII w. Jego twórczoťć to wizerunki ťwiętych oraz budowle sakralne. Ceniony portrecista był często naťladowany przez współczesnych.

47.

Šw. Wincenty a Paulo, poł. XVIII w.

miedzioryt; wym.: 310 x 210 mm; sygn. pł. p.d.: Theophilus Trockiewicz sculpsit Leopol. Poniżej portretu, w otoku, druga sygnatura: wysztychował A.[ntoni] Spindler w Krakowie. E. Rastawiecki wspomina o usuwaniu przez A. Spindlera ze starych blach miedziorytniczych sygnatur artystów i zastępowaniu ich własnymi.
Lit.: E. Rastawiecki, "Słownik rytowników polskich", Poznań 1886, ss. 291-92.

Vernet Joseph Claude (1714-1789)

Francuski malarz, marynista, pejzażysta i miedziorytnik. Uczył się w pracowni swego ojca Antoine Verneta. W latach 1734-1753 podróżował po Włoszech, gdzie malował widoki. Na zlecenie Ludwika XV namalował (od 1753) cykl przedstawiaj‘cy porty francuskie, który stał się podstaw‘ cyklu grafik wydanego w latach 60. XVIII w. W 1763 został członkiem Akademii Francuskiej. Ojciec malarza Antoine'a Charlesa Horace'a Verneta.
Cochin Charles-Nicolas syn (1715-1790)
Francuski grafik; od 1737 zatrudniony w agencji artystycznej stworzonej na polecenie Ludwika XV, wykonuj‘cej okolicznoťciowe grafiki portretowe i pami‘tkowe weduty. Po podróży naukowej do Włoch został kuratorem królewskiej galerii malarstwa. W latach 1755-70 kierował królewskim urzędem subsydiuj‘cym artystów. Opracował program dekoracji pałaców królewskich. Sam był grafikiem najwyższej klasy, któremu powierzano najważniejsze zamówienia dworu.
Le Bas Jacques Philippe (1707-1783)
Francuski grafik i rysownik. W 1734 ukończył studia artystyczne w Paryżu i otwarł własna pracownię, z której wyszło wielu znanych grafików, m.in. J. Cathelin i J.M. Moreau. Wykonywał liczne prace na rzecz dworu francuskiego.

48.

La Madrague on la Peche du Thon. Vue du Golphe de Bandol, Paris 1760

akwaforta; wym.: 540 x 745 mm; sygn.: C.N.Cochin filius et Jac. Ph. Le Bas socii. Sculpserunt 1760. Grafika po konserwacji, ťlady złożenia, przycięta. Grafika pochodzi z serii rycin "Les ports de France", któr‘ w 1753 zamówił u J. Verneta markiz de Marigy, dowódca floty wojennej Ludwika XV.
Lit.: Benezit, t. 3 s. 83; t. 6 s. 502.

49.

Le Port vieux de Toulon, Paris 1762

akwaforta; wym.: 530 x 725 mm; sygn.: C.N.Cochin filius et Jac. Ph. Le Bas socii. Sculpserunt 1762 A.P.D.R. Grafika po konserwacji, ťlady złożenia, przycięta. Grafika pochodzi z serii rycin "Les ports de France", któr‘ w 1753 zamówił u J. Verneta markiz de Marigy, dowódca floty wojennej Ludwika XV.
Lit.: Benezit, t. 3 s. 83; t. 6 s. 502.

50.

Vue de la Ville et du Port de Bayonne, Paris 1764

akwaforta; wym.: 520 x 720 mm; sygn.: C.N.Cochin filius et Jac. Ph. Le Bas socii. Sculpserunt 1764 A.P.D.R. Grafika po konserwacji, ťlady złożenia, przycięta. Grafika pochodzi z serii rycin "Les ports de France", któr‘ w 1753 zamówił u J. Verneta markiz de Marigy, dowódca floty wojennej Ludwika XV.
Lit.: Benezit, t. 3 s. 83; t. 6 s. 502.

Walter Henryk (zm. 1860)

Rysownik i litograf pochodzenia francuskiego, zwi‘zany z krakowskim wydawnictwem "Czas", którego nakładem ukazał się w 1860 "Album widoków Krakowa i jego okolic"; wykonał kilkadziesi‘t widoków zabytków Krakowa. W latach 1853-1858 litografował w Paryżu ilustracje do "Wzorów sztuki ťredniowiecznej [...]". W 1855 sprowadzony do Polski przez Maksymiliana Fajansa, zwi‘zał się z jego zakładem litograficznym. PóĄniej podj‘ł współpracę z krakowskim "Czasem".

51.

Koťciół ťw. Piotra w Krakowie, ok. 1860

litografia, wym. pl.: 235 x 295 mm; sygn. pł.: Rys. z natury H. Walter; Odbito w Litografii M. Salba. Grafika z V wydania "Albumu Walterowskiego". Grafika po konserwacji.
Lit. J. Banach, "Kraków malowniczy", Kraków 1980.

52.

Koťciół i klasztor PP. Dominikanek na Gródku w Krakowie, 1860-1863

litografia tonowana; wym. planszy: 238 x 350 mm; sygn. pł.: Odbito w litografii "Czasu" w Krakowie. Grafika z II wydania "Albumu Walterowskiego".
Lit.: J. Banach, "Kraków malowniczy", Kraków 1980.

53.

Rotunda Bramy Floriańskiej, ok. 1860

litografia, wym. pl.: 235 x 305 mm; sygn. pł.: Rys. z natury H. Walter; Odbito w Litografii M. Salba. Grafika z V wydania "Albumu Walterowskiego".Grafika po konserwacji.
Lit. J. Banach, "Kraków malowniczy", Kraków 1980.

54.

Sukiennice i wieża ratuszowa w Krakowie, 1860-1865

litografia tonowana; wym. planszy: 278 x 348 mm; sygn. pł.: Rys. z natury i lit. H. Walter; Odbito w litografii "Czasu". Grafika z III wydania "Albumu Walterowskiego".
Lit.: J. Banach, "Kraków malowniczy", Kraków 1980.

55.

Zamek krakowski od strony południowo-zachodniej, 1875

litografia barwna; wym. planszy: 265 x 340 mm; sygn. pł.: Rys. z natury H. Walter; Odbito w Litografii M. Salba. Grafika z V wydania "Albumu Walterowskiego".
Lit.: J. Banach, "Kraków malowniczy", Kraków 1980.

Warre J.F. (rysownik); Reeve R.G. (rytownik); Reeve A.W. (rytownik)

56.

Bombardowanie przez flotę alianck‘ [brytyjsko-francusko-austriack‘] twierdzy St. Jean D'Acrs (dziť Akra) na wybrzeżu Syrii; 3 XI 1840; poł. XIX w.

Akwatinta, akwaforta; wym.: 475 x 695 mm; sygn. na płycie: Lieut. J.F. Warre, R.N. del; R.G. et A.W. Reeve sculp. Wydane w Londynie przez firme Colnaghi i Puchle. Stan zachowania: zażółcenia papieru, niewielkie przetarcie w częťci legendy, naddarcie marginesu bez szkody dla odbicia.
NB. Podczas alianckiego bombardowania komendantem twierdzy był Polak August Szulc, budowniczy Kanału Augustowskiego, uczestnik powstania listopadowego, kawaler Virtuti Militari. W 1833 wst‘pił na służbę egipsk‘, a w 1840 został komendantem Akry. Zmarł w Kairze jako Jussuf Aga. Istniej‘cy do pocz‘tku XX w. napis na piramidzie Cheopsa: "Przekażcie wiekom pamiętny dzień 29 listopada 1830 r." był jego autorstwa.

Werner Bernard Fryderyk (1690-1776)

Niemiecki inżynier wojskowy i topograf urodzony pod Kamieńcem Z‘bkowickim. W 1739 obj‘ł posadę geometry dworskiego kard. Philippa von Sitzendorfa, lecz już od 1741 zamienił j‘ na funkcję pruskiego scenografa królewskiego. Rysunkowe plany, widoki i mapy Šl‘ska spożytkował, tworz‘c swe dzieło życia "Topographia Silesiae". Zostawił ponad 1000 widoków miast, wsi i pojedynczych obiektów na Šl‘sku, maj‘cych dziť bezcenn‘ wartoťć dokumentacyjn‘. Ten najpłodniejszy wedutysta europejski (przez 30 lat wykonał ich kilkanaťcie tysięcy), zasłyn‘ł akwafortowymi widokami trawionymi w Augsburgu, Berlinie i Norymberdze.
Winckler Georg Gottfried (XVIII w.)
Niemiecki grafik i rytownik, czynny w Augsburgu. Blisko współpracował z Georgiem Balthasarem Probstem przy wykonywaniu wedut miast europejskich (m.in. Lizbony).

57.

Wrocław. Widok rynku i ratusza, po 1760

akwaforta kolorowana; wym.: 315 x 415 mm; sygn. pł.: F.B. Werner del.; G.G. Winckler sulps.; Cum Gratia et Pirvilegis Sac. Caes. Majestatis Georg Balthasar Probst excund. W grafice wycięto okna w budynkach i karety. Akwafortę podklejono na tekturze z wstawionymi kawałkami różnokolorowego atłasu, co w efekcie dało wrażenie błyszcz‘cych okien.

Autor nieznany

58.

Kraków. Widok z Krzemionek Podgórskich, ok. 1850

staloryt; wym.: 255 x 465 mm.
Rzadka grafika wzorowana na pracach J. Alta i F. Sandmanna.

GRAFIKA XX WIEKU

Aleksiun Jan Jaromir (ur. 1940)

Grafik, rysownik, projektant plakatów. W latach 1959-1966 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu na wydziale Ceramiki i Szkła. Dyplom otrzymał w pracowni prof. Stanisława Dawskiego. W okresie pierwszej "Solidarnoťci" był rektorem tej uczelni. Obecnie jest profesorem na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.

59.

Spotkanie z bykiem, 1964

technika mieszana (metal); wym.: 300 x 420 mm; sygn. oł. p.d.: Aleksiun 1964, ťr.d.: tytuł, l.d.: technika.

Bielska-Tworkowska Leokadia (1901-1973)

Malarka, graficzka, publicystka. Studiowała w Szkole Przemysłowej we Lwowie u K. Sichulskiego w l. 1921-23 i w warszawskiej SSP u M. Kotarbińskiego i T. Pruszkowskiego w l. 1924-29. Pocz‘tkowo zwi‘zana ze Szkoł‘ Warszawsk‘, od 1932 wystawiała samodzielnie w kraju i za granic‘. Była zdoln‘ akwaforcistk‘ (wydała w 1943 tekę zawieraj‘c‘ 18 plansz z widokami Krzemieńca) oraz recenzentk‘ wystaw plastycznych (pisywała m.in. w "Tygodniku Ilustrowanym").

60.

Krzemieniec. Domy u stóp Góry Bony, lata 30. XX w.

litografia; wym. kompozycji: 310 x 430 mm; nie sygn. Grafika po konserwacji, zdublowana.

Błocki Włodzimierz (1885-1920)

Malarz i grafik; studiował w krakowskiej ASP u F. Cynka i L. Wyczółkowskiego (1905-10); na stałe mieszkał we Lwowie; w 1911 podróżował po Włoszech wraz z Teodorem Grottem; opublikowali razem tekę akwafort z widokami Florencji (1911); w 1914 był w Paryżu; malował głównie portrety i sceny rodzajowe, a także, szczególnie po pobycie w Paryżu, kompozycje plenerowe; oprócz malarstwa uprawiał grafikę - tworzył akwaforty, akwatinty i litografie; interesowała go tematyka erotyczna (seria akwafort Erotyki).

61.

Portret mężczyzny, przed 1914

akwaforta; wym.: 200 x 150 mm; sygn. oł. p.d.: W. Błocki.

62.

Tartak, przed 1914

akwaforta; wym.: 150 x 170 mm; sygn. p.d. płyty: W. Błocki.

Brzęczkowski Stanisław (1897-1955)

Grafik i ilustrator. Od 1932 członek Grupy Plastyków Pomorskich. W latach 1918-1935 zwi‘zany z Gdańskiem i Pomorzem (Chojnice, Gdynia, Tczew), a następnie, w latach 1935-1955, ze ťrodowiskiem artystycznym Bydgoszczy. Jego twórczoťć pozostawała pod wpływem ekspresjonizmu i sztuki ludowej. Uprawiał głównie drzeworyt, akwafortę i litografię; projektował ekslibrisy. Projektował okładki i wykonywał ilustracje do ksi‘żek (np. W Gdańsku M. Konopnickiej 1949, Sonety krymskie A. Mickiewicza 1952). Tworzył cykle graficzne poťwięcone Pomorzu (Teka pomorska 1936, Na szlaku pomorskim 1953).

63.

Teka miast pomorskich. Opus 224, Warszawa 1936

10 autolitografii: 1. Chełmno ratusz, 2. Chojnice - stara uliczka, 3. Gdynia - ulica, 4. Grudzi‘dz - mury miejskie, 5. Kartuzy - koťciół, 6. Puck - staw, 7. Šwiecie - koťciół, Tczew - koťciół, Toruń - Brama Żeglarska, 10. Wejherowo - kapliczka; wym. plansz: 310 x 230 mm; sygn. płyt. Odbito pod kierownictwem R. Kaczmarczyka w Zakładach Graficznych "Biblioteki Polskiej" w Bygdoszczy w nakładzie 300 egz. Stan Zachowania: teka kartonowa z pęknięciem na grzbiecie, plansze w stanie bardzo dobrym.

Buczek Włodzimierz (1931-1986) Malarz i grafik. W latach 1950-56 studiował na krakowskiej ASP u M. Makarewicza i K. Srzednickiego. Uprawiał malarstwo o tematyce pejzażowej i rodzajowej.

Malina Marian (1922-1970)
Grafik i malarz; studiował na krakowskiej ASP u J. Fedkowicza, K. Srzednickiego, A. Jurkiewicza; był członkiem MAGR i grupy "Zagłębie"; uprawiał drzeworyt (często barwiony), monotypię i wynalezion‘ przez siebie cellografię (żłobienie płyty ze sztucznego tworzywa rozgrzanym rylcem); komponował ekspresyjne, abstrakcyjne pejzaże, interesowała go również postać ludzka.

64.

Na dancingu, 1950

litografia; wym.: 350 x 430 mm; sygn. oł. p.d.: Włodzimierz Buczek 1950 r. Na odwrocie litografia Mariana Maliny, "Pejzaż miejski", sygn. oł. p.d.: M.Malina.

Bystrzyński [Sobiesław] Włodzimierz (1854-1927).

Malarz-amator, wybitny aktor teatru krakowskiego, występuj‘cy pod pseudonimem Sobiesław. Wspólpracował z kabaretem Zielony Balonik. Swoje prace wystawiał od 1894. Do pracy nad "Tek‘ Melpomeny" został zaproszony przez K. Frycza.

65.

Emerytura, 1904

litografia czarno-biała; wym.: 365 x 280 mm; sygn. pł. p.d.: Rys. Sobiesław. Grafika z "Teki Melpomeny" [karykatury artystów w rolach teatralnych], Kraków 1904. Lit.: M. Grońska, Grafika w ksi‘żce, tece i albumie, Wrocław 1994, poz. 7.

Chrystow Sławomir (ur. 1976)

Grafik. W latach 1996-2001 student Wydziału Grafiki ASP w Krakowie. Dyplom w pracowni prof. Z. Lutomirskiego. Specjalizuje się w linorycie.

66.

Plaża, 1999

linoryt; wym.: 640 x 790 mm; sygn. oł. p.d.: S. Chrystow 1999/2007, l.d. Plaża; egzemplarz autorski.

Corinth Lovis (Franz Heinrich Louis; 1858-1925)

Malarz i grafik, wybitny przedstawiciel niemieckiego impresjonizmu. Pochodził z Prus Wschodnich. Od 1888 działał pod pseudonimem Lovis; studiował w Królewcu. Monachium i Paryżu. Pocz‘tkowo tworzył w duchu impresjonizmu. W 1901 osiadł w Berlinie; był członkiem "Secesji". Malował akty, portrety, sceny religijne i mitologiczne, pejzaże i weduty.

67.

Autoportret, lata 20. XX w.

miękki werniks; wym.: 120 x 90 mm; sygn. oł. p.d.: Lovis Corinth.

Dadlez Paweł (1904-1940)

Malarz, grafik, pedagog; studiował w krakowskiej ASP (u I. Pieńkowskiego, W. Jarockiego i J. Wojnarskiego), w Oddziale Paryskim u J. Pankiewicza i we Włoszech; od 1938 prof. ASP; cech‘ jego twórczoťci jest realizm pojęty w duchu akademickim; wykształcił indywidualny styl, w którym decyduj‘c‘ rolę odgrywał ťwiatłocień; malował sceny rodzajowe (W kuchni), kompozycje figuralne (W k‘pieli), pejzaże (Rynek w Rawie), martwe natury.

68.

Eros, 1936

akwaforta; wym.: 120 x 90 mm; sygn. oł. p.d.: Dadlez 936.

Dawski Stanisław (1905-1990)

Malarz, grafik. Odbył studia w warszawskiej ASP u S. Ostoi-Chrostowskiego i F. S. Kowarskiego. Zwi‘zany pocz‘tkowo z Wrocławiem (do 1970), współorganizował tam PWSSP 1946-69, której był profesorem i rektorem; następnie został prof. warsz. ASP od 1970. Uprawiał malarstwo sztalugowe. Tworzył także monotypie (Wspomnienie, 1955), linoryty (Pragnienia ludzkie s‘ bardzo różne, 1973).

69.

Rysownik, lata 50. XX w.

monotypia; wym.: 275 x 210 mm; sygn. zielonym długopisem: S. Dawski.

70.

Skok o tyczce, 1952

sucha igła; wym.: 320 x 215 mm; sygn. oł. p.d.: S. Dawski 52, l.d.: tytuł.

Dretler-Flin Stefania (1909-1994)

Graficzka, rysownik, projektant artystycznych form przemysłowych; studiowała w Krakowie i Paryżu; tworzyła w linorycie i drzeworycie (Najpiękniejszy jest Kraków. Dziesięć drzeworytów, Kraków 1947, Polskie uzdrowiska, Warszawa 1948); od l. 60. zajmowała się sztuk‘ użytkow‘ (projektowanie ceramiki i porcelany) i rzeĄb‘ figuraln‘.

71.

Nad morzem, 1962

linoryt; wym.: 164 x 310 mm; sygn. oł. p.d.: Stefania Dretler Flin, l.d.: tytuł i rok.

Dzieliński Kazimierz (ok. 1894-1955)

Malarz i grafik; absolwent krakowskiej ASP, uczeń J. Mehoffera i J. Wojnarskiego; od 1932 nauczyciel rysunków w seminarium nauczycielskim w Krakowie; w 1935 na stypendium we Francji; członek ZPAP i Towarzystwa Artystów Grafików; malował portrety i pejzaże, z technik graficznych uprawiał mezzotintę, akwafortę, miedzioryt i litografię; w l. 1931-1950 liczne wystawy w kraju i za granic‘ od 1931 do 1950.

72.

Sekcyjny, 1934

litografia; wym.: 305 x 220 mm; sygn. oł. p.d.: K. Dzieliński, l.d.: Sekcyjny. Grafika oprawna w płócienne passe-partou pochodzi z "Teki autolitografii artystów legionistów ...", Kraków 1934.
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 40

Fleck Wojciech (1903-1972)

Malarz i grafik. Studiował w warszawskiej ASP pod kierunkiem K. Tichego, W. Skoczylasa i W. Jastrzębowskiego. Dyplom uzyskał w 1929. W latach 30. wystawiał w Wiedniu i Berlinie, a po wojnie m.in. w krakowskim ZZPAP. W 1944, po Powstaniu Warszawskim, osiedlił się w Zakopanem, i przez 20 lat kierował tamtejszym Biurem Wystaw Artystycznych. Malował pejzaże, portrety, martwe natury, kwiaty.

73.

Kapliczka na Bystrem, Zakopane

monotypia barwna; wym.: 195 x 140 mm; sygn. oł. na passe-partou: Woj. Fleck, l.d. tytuł.

Frankowska Fryda (1872-1957)

Malarka i graficzka; odbyła studia artystyczne w Paryżu; od 1904 kontynuowała naukę w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie; w 1914 wyjechał do Paryża, gdzie wł‘czyła się w życie artystyczne; przyjaĄniła się Picassem, Matissem i Braquem; aktywnie działała w ťrodowisku polskich malarzy tworz‘cych w Paryżu; od 1928 wystawiała we Francji i w Polsce; specjalizowała się w scenach rodzajowych i pejzażach miejskich; wykonywała batiki i lalki teatralne.

74.

Sobór ťw. Aleksandra Newskiego na Placu Saskim w Warszawie, przed 1914

akwaforta, akwatinta barwna; wym.: 175 x 130 mm; sygn. oł.: Fryda Frankowska.

75.

Sobór ťw. Aleksandra Newskiego na Placu Saskim w Warszawie, przed 1914

akwaforta, akwatinta; wym.: 175 x 130 mm; sygn. oł.: Fryda Frankowska.

Friedrich Iwan (1889-1967)

Niemiecki malarz. Studiował w Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu i akademii berlińskiej. W 9121 zamieszkał od w Karpaczu, póĄniej w Jeleniej; obok akwareli posługiwał się głównie technikami graficznymi osi‘gaj‘c jednak efekty bardzo malarskie; lubił szczególnie zimę i przedwioťnie, w pejzażu szukał przede wszystkim nastroju osi‘galnego kompozycj‘ kadru oraz gr‘ ťwiateł.

76.

Karkonosze. Widok na Šnieżkę, lata 20. XX w.

akwaforta barwna; wym.: 395 x 510 mm; sygn. oł. p.d.: Fried. Iwan.

Frycz Karol (1877-1963)

Malarz, scenograf, rysownik; projektował wnętrza (m.in. kawiarni Jama Michalika w Krakowie); profesor krakowskiej ASP; malował polichromie, tworzył grafikę (widoki Krakowa), karykatury (m.in. dla "Liberum Veto" 1902-04, karykatury krakowskich aktorów); zwi‘zany z kabaretem Zielony Balonik; uznawany za twórcę nowoczesnej scenografii polskiej; nagroda państwowa 1952; O teatrze i sztuce (1967).

77.

Jadwiga Mrozowska i Józef Sosnowski w sztuce Jerzego Szaniawskiego Eros i Psyche, 1904

litografia barwna; wym. planszy: 315 x 280 mm; sygn. na płycie p.d.: KF. Stan zachowania: ubytek w p.g. narożniku. Grafika z "Teki Melpomeny", Kraków 1904

Gaj Jacek (ur. 1938)

Grafik, rysownik; studiował w krakowskiej ASP u M. Wejmana i A. Stalony-Dobrzańskiego, od 1963 pracuje jako pedagog, od 1992 jest prof. krak. ASP; był laureatem m.in. nagród na Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie (1966, 1968). Uznany został za czołowego przedstawiciela tzw. krakowskiej szkoły grafiki. We wczesnych mezzotintach i akwafortach ł‘czył ekspresyjn‘ deformację z nastrojem katastroficznym (Špiewak, 1964; Šlepiec, 1964), jednak prawdziw‘ wirtuozerię osi‘gn‘ł w technice miedziorytu. W połowie lat 70. odszedł od grafiki, skupiaj‘c się na rysunku.

78.

Odyseusz, 1969

miedzioryt; wym.: 130 x 145 mm; sygn. oł.; opis artysty: Odyseusz - odbitka do wymiany - dla Leszka 86.

Get-Stankiewicz Eugeniusz (ur. 1942)

Grafik i malarz. Studiował w PWSSP we Wrocławiu. Zajmuje się plakatem i grafik‘ użytkow‘. Do swoich dzieł wprowadza ýprzedmioty gotoweý, jak w pracy Zrób to sam (1975-81), gdzie obok krucyfiksu znalazły się figurka Ukrzyżowanego, gwoĄdzie i młotek. Stałym elementem w jego twórczoťci s‘ autoportrety, traktowane symbolicznie i alegorycznie (Autoportret z uchem opatrznoťci, 1986), tworzy obrazy i plakaty o społ. Wymowie.

79.

Autoportret z gruch‘ i gruszkami

akwaforta, akwatinta barwna; wym.: 158 x 108 mm [plansza 180 x 130 mm]; sygn. oł. p.d.: Get.

80.

Bez tytułu, 1968

miękki werniks; owal o wym.: 220 x 135 mm; sygn. oł. p.d.: Get 68.

81.

Karzeł

linoryt; wym.: 145 x 75 mm [plansza 170 x 120 mm]; sygn. czerwon‘ kredk‘ p.d.: Get.

82.

Koń

linoryt; wym.: 150 x 96 mm [plansza 214 x 150 mm]; sygn. niebiesk‘ kredk‘ p.d.: Get.

83.

Niewierny Gienio, 1986

akwaforta barwna; wym.: 115 x 112 mm [plansza 170 x 130 mm]; sygn. w obrębie kompozycji: Get 86.

Getz Leon (1896-1971)

Malarz i grafik zwi‘zany z Sanokiem. ASP w Krakowie ukończył w 1924. W 1918 wydał zdobion‘ własnymi rysunkami "Antologię artystyczn‘ twórczoťci", a w 1919 "D‘bie". W latach 1956-65 wykonał ponad 150 rysunków architektury Krakowa, które przekazał tamtejszemu Muzeum Historycznemu. Brał udział w wystawach krajowych i zagranicznych. Uprawiał malarstwo, rysunek i grafikę.

84.

Madonna z Dzieci‘tkiem, 1922

akwaforta; wym.: 215 x 110 mm; sygn. oł. p.d.: Leon Getz, l.d.: 1922.

Gielniak Józef (1932-72)

Grafik. Dzieciństwo i młodoťć spędził we Francji. Studiował w Ecole de Beaux Arts w Valenciennes oraz od 1956 u prof. S. Dawskiego we wrocł. PWSSP. Od 1950 w Polsce; od 1953 w sanatorium "Bukowiec" k. Jeleniej Góry. Zajmował się gł. linorytem (od 1956), sporadycznie mezzotint‘. Grafiki cechuje doskonałoťć warsztatowa, wyrażaj‘ca się w precyzji i subtelnym zróżnicowaniu linii. Na indywidualny styl G. składa się bogactwo i złożonoťć kompozycji, drobne, subtelnie cięte kreski. W cyklach graficznych: Improwizacja (1959), Sanatorium (1959) ł‘czył pierwiastki realistyczne i fantastyczne.

85.

Sanatorium VI (Improwizacja V), 1959

linoryt; wym.: 200 x 260 mm; sygn. niebieska kredk‘ p.d.: Józef Gielniak, ťr.: linoryt 1959, l.d.: tytuł.
Lit.: I. Jakimowicz, "Józef Gielniak", Warszawa 1982, poz. 7

Gostyński Marian (1916-1972)

Malarz i grafik. W 1959 ukończył ASP w Warszawie.

86.

Kulig, 1937

drzeworyt; wym.: 148 x 198 mm; sygn. oł. p.d.: MGostyński 1937, na pł.: MG.

Grott Teodor (1884-1972)

Malarz, grafik; studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u F. Cynka i u L. Wyczółkowskiego; w 1908 udał się na stypendium do Włoch, następnie podróżował po Francji, odwiedził także Londyn; malował kwiaty, martwe natury, portrety, pejzaże; od 1907 wielokrotnie wystawiał w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych; swoje prace często prezentował także w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, oraz w różnych miastach kraju.

87.

Portret Leona Wyczółkowskiego, 1909

litografia; wym.: 220 x 250 mm [plansza 240 x 380 mm]; sygn. oł. l.d.: Teod. Grott, 909. Odbitka naklejona na karton.

Grzywacz Zbylut (1939-2004)

Malarz, grafik, rzeĄbiarz; współzałożyciel i członek grupy Wprost; w l. 80. uczestnik ruchu kultury niezależnej; przedstawiciel ekspresyjnego realizmu o zacięciu publicystycznym; cykle Lalki, Opuszczone, Oddalone, Rozebrane, Cykl wołowy, Rekolekcje wiťnickie; zajmował się także ilustracj‘ ksi‘żkow‘.

88.

Kolejka (Siedem etapów życia kobiety), 1986

akwaforta; wym.: 255 x 295 mm; sygn. oł. p.d.: Zbylut Grzywacz 1986, l.d.: tytuł, odbitka nr 10/40. Poniżej kompozycji dedykacja autorska.

Gumowski Jan Kanty (1883-1946)

Malarz, rysownik, grafik, konserwator; w zakresie technik graficznych interesował się litografi‘. W jego twórczoťci znalazła odbicie różnorodnoťć tendencji stylowych występuj‘cych w okresie Młodej Polski (od końca XIX wieku do I wojny ťwiatowej). Dominował jednak rodzaj postimpresjonistycznego realizmu, litografie, ukazuj‘ce widoki miast, pomniki architektury i rodzimy pejzaż.

89.

Widoki Krakowa, 1926

12 litografii wydanych w 1926 nakładem Muzeum Narodowego w Zakładzie Litograficznym F. Zielińskiego i spółki w Krakowie; wym. plansz: 430 x 285 mm; sygn. na płytach. Stan zachowania: teka kompletna.
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 227

Hiszpańska-Neumann Maria (1917-1980)

Graficzka; tworzyła głównie drzeworyty (cykle: Podhale, Bułgaria); studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, u K. Tichego, St. Chrostowskiego i W. Waťkowskiego; stosowała także such‘ igłę i akwaforta; tworzyła grafiki o dekoracyjnej stylizacji, z elementami ekspresyjnymi (cykl Ravensbrück); parała się malarstwem sztalugowym i ťciennym; wykonywała także ilustracje ksi‘żkowe; w latach 50. współpracowała z "Tygodnikiem Powszechnym"; w 1961 wydana w Berlinie ksi‘żka Tristan i Izolda, z jej drzeworytami, otrzymała nagrodę jako najpiękniejsza ksi‘żka roku.

90.

Nowa Ruda, 1952

drzeworyt; wym.: 120 x 175 mm; sygn. oł. l.d.: rysunek myszy (żartobliwa sygnatura artystki), M. Hiszpańska-Neumann, dalej tytuł, technika i data.

91.

Nowa Ruda - miasteczko przedziwne, 1952

drzeworyt; wym.: 175 x 120 mm; sygn. oł. l.d.: rysunek myszy, mysz (żartobliwa sygnatura artystki), dalej tytuł, technika i data. Poniżej dedykacja artystki dla Bogny Krasnodębskiej-Gardowskiej i jej męża z marca 1956.

92.

Sandomierz - burza, 1952

drzeworyt; wym.: 175 x 120 mm; sygn. oł. l.d.: rysunek myszy, M. Hiszpańska-Neumann, dalej tytuł, technika i data.

93.

Sandomierz - dzwonnica ťw. Jakuba, 1952

drzeworyt; wym.: 175 x 120 mm; sygn. oł. l.d.: rysunek myszy, mysz, dalej tytuł, technika i data. Poniżej dedykacja artystki dla Bogny Krasnodębskiej-Gardowskiej i jej męża.

Hoffmann Adam (1918-2001)

Malarz, rysownik, grafik; studiował w Kunstgewerbeschule i krakowskiej ASP; zwi‘zany z Grup‘ Młodych Plastyków, w malarstwie obrał drogę kubizuj‘cej figuracji (Malarz i modelka, Autoportret); tematem ekspresyjnych prac s‘ sytuacje alegoryczne, nawi‘zuj‘ce do ikonografii biblijnej lub mitologicznej (Samson i Dalila, Europa porwana), w których postaci ludzkie i zwierzęce poddane s‘ groteskowym, przekształceniom; wybitny dydaktyk krakowskiej ASP.

94.

Autoportret, 1942

drzeworyt; wym.: 180 x 130 mm; sygn. oł. p.d.: A.Hoffmann 42, l.d.: org. drzeworyt, l.d.: monogram wi‘zany AH.

95.

Kobieta z fajk‘, 2. poł. lat 40. XX w.

litografia barwna; wym. kompozycji: 205 x 330 mm; nie sygn.

Hrynkowski Jan (1891-1971)

Malarz, grafik, scenograf; studiował w krakowskiej ASP malarstwo u J. Pankiewicza i rzeĄbę u K. Laszczki, a następnie malarstwo dekoracyjne w Paryżu w Akademii Lotha; zwi‘zany z formistami, był współzałożycielem Cechu Artystów Plastyków Jednoróg oraz krakowskiego Zwi‘zku Plastyków i jego prezesem; pocz‘tkowo pod wpływem ekspresjonizmu, malował kompozycje formistyczne (Kuglarze uliczni, 1918), póĄniej wypracował pod wpływem koloryzmu indywidualny styl; w zakresie grafiki warsztatowej zajmowała go litografia, techniki metalowe, drzeworyt; uprawiał też grafikę użytkow‘ i scenografię teatraln‘.

96.

Portret Jerzego Karszniewicza - artysty malarza, 1926

litografia kredk‘; wym. kompozycji: 250 x 190 mm; sygn. oł. p.d.: J. Hrynkowski 926.

Jakimowicz Roman (1899-1964)

Malarz i grafik. Studiował na uniwersytecie wileńskim u S. Matusiaka; uprawiał gł. drzeworyt i linoryt; debiutował w 1925 na wystawie w TPSP we Lwowie tek‘ "Widoki Wilna". Teka "Koťcioły wileńskie" uważana jest za najważniejsz‘ w jego dorobku. Był członkiem Towarzystwa Szerzenia Kultury Sztuk Plastycznych.

97.

Koťcioły wileńskie, Wilno 1928

teka drzeworytów; plansze wym.: 26,5 x 21 cm; sygn. oł. p.d.: Jakimowicz. Grafiki: 1. Ostra Brama (80 x 60 mm), 2. Katedra (86 x 60 mm), 3. Koťciół Bonifratrów (100 x 70 mm), 4. Koťciół ťw. Jakuba (95 x 70 mm), 5. Koťciół Misjonarzy (85 x 70 mm), 6. Koťciół ťw. Jana (100 x 65 mm), 7. Koťciół ťw. Kazimierza (85 x 72 mm), 8. Koťciół ťť. Piotra i Pawła (95 x 70 mm). Frontispis "Miłoťnikom Wilna", karta opisowa z numerem 11 (z 24 egzemplarzy nakładu). Na oddzielnej karcie dedykacja artysty. Całoťć w płóciennej tece o wym.: 27 x 22 cm.
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994, poz. 269.

Jakubowski Stanisław (1885-1964)

Malarz i grafik; odbył studia artystyczne w ASP w Krakowie (1907-1912) u T. Axentowicza, S. Dębickiego i L. Wyczółkowskiego; od 1914 poťwięcił się grafice; był autorem ok. tysi‘ca rycin (m.in. teki graficzne Bogowie Słowian, Prasłowiańskie Motywy Architektoniczne); wykonywał także ekslibrisy (charakterystyczny monogram artysty przypominaj‘cy swastykę, oblicze DadĄboga na ekslibrisie własnym czy prasłowiańska strażnica na nagrodzonym na Międzynarodowej Wystawie Ekslibrisów w Los Angeles znaku ksi‘żkowym dla Przecława Smolika; eksperymentował z liternictwem).

98.

Suchar, ok. 1920

monotypia barwna; wym.: 210 x 170 m m; sygn. oł. p.d.: St. Jakubowski, poniżej oł.: monotypia.

99.

Słowiańskie bóstwo, lata 20.

drzeworyt kolorowany; wym.: 160 x 80 mm; sygn. oł. p.d.: St. Jakubowski.

100.

Stary cmentarz żydowski, lata 20.

mezzotinta; wym.: 155 x 185 mm; sygn. oł. p.d.: St. Jakubowski, l.d.: Mezzotinta.

Janowski Stanisław (1866-1942)

Brat B. Rychter-Janowskiej, m‘ż G. Zapolskiej, malarz. 1882-86 studiował w SSP w Krakowie u F. Szynalewskiego i W. Łuszczkiewicza; 1887-90 uczył się na Akademii w Monachium. Wyjeżdżał do Włoch i na plenery do Siedmiogrodu. Od 1905 mieszkał we Lwowie, gdzie 1912 został prof. Akademii Wolnej Sztuki. Projektował dla niej scenografię i kostiumy teatralne. Pracował jako ilustrator czasopism, m.in. dla "Kłosów", "Biesiady Literackiej", "Tygodnika Ilustrowanego" i ksi‘żek. Tworzył głównie portrety oraz nastrojowe pejzaże z podróży włoskich.

101.

Fragment cmentarza w Wołczesku, 1934

litografia; wym.: 305 x 215 mm; sygn. oł. p.d.: St. Janowski, oraz na płycie l.d. Grafika oprawna w płócienne passe-partou pochodzi z "Teki autolitografii artystów legionistów ...ý, Kraków 1934.
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 40

JaĄwiecki Adam Franciszek (1900-1946)

Malarz, grafik i rysownik, uczeń Wolnej Szkoły Malarstwa i Rysunku w Krakowie i krakowskiej ASP (1929-1937); uczestnik walk legionowych; najchętniej podejmował tematykę zwi‘zan‘ z I wojn‘, Legionami; malował pejzaże, widoki architektoniczne, wykonywał portrety; z technik graficznych preferował litografię.

102.

Okopy pod Konarami, 1934

litografia; wym.: 220 x 285 mm; sygn. oł. p.d.: F. JaĄwiecki 934, l.d.: Konary. Grafika oprawna w płócienne passe-partou pochodzi z "Teki autolitografii artystów legionistów ...", Kraków 1934.
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 40

103.

W okopach pod Koszyszczami, 1934

litografia; wym.: 300 x 220 mm; sygn. oł. p.d.: F. JaĄwiecki 1934, l.d.: Koszyszcze. Grafika oprawna w płócienne passe-partou pochodzi z "Teki autolitografii artystów legionistów ...", Kraków 1934.
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 40

104.

Polska Góra. Teka autolitografii ... 1916-1937, [1937]

12 autolitografii; wym. plansz: 340 x 315 mm; sygn. na płycie. Teka nr 137. Na skrzydełku pieczęć dystrybutora: "Koło Pi‘taków, Oddział w Krakowie". Stan zachowania: zaplamienia okładki teki, pęknięty grzbiet; plansze z grafikami w stanie bardzo dobrym.
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 294

Konieczny Włodzimierz (1886-1916)

Grafik, rzeĄbiarz i ilustrator; reprezentant symbolizmu i nowego klasycyzmu; studiował w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie, Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, krak. ASP u K. Laszczki i J. Pankiewicza, 1909-11 przebywał na stypendium w Paryżu. Był czł.-założycielem Pol. Tow. Literacko-Artyst. oraz zwi‘zku ARMR. A od 1912 czł. zarz‘du Stow. RzeĄb. Należał też do Tow. Artystów Pol. "Sztuka". zajmował się grafik‘, gł. akwafortami i litografiami (Królewic Liptowski, Dawny portret, Mrok).

105.

Starzec, 1909

akwaforta; wym.: 200 x 138 mm; sygn. oł. p.d.: WK. Grafika z teki "Teka graficzna ... 1", Kraków 1909; nakład 100 egz.
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 318.

Kotkowski Włodzimierz (ur. 1942)

Malarz i grafik. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, u prof. Mieczysława Wejmana. Jest profesorem na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. Najczęťciej swoje prace realizuje w technice mezzotinty. Kierownik Katedry Rysunku i Malarstwa na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. Liczne wystawy i nagrody w kraju i zagranic‘.

106.

Miotaczka w szatni, 1977

litografia; wym.: 520 x 400 mm; sygn. oł. p.d.: W. Kotkowski 1977, tytuł l.d.; odbitka autorska.

Kowalski Leon (1870-1937)

Malarz i grafik; studiował w Kijowie, Krakowie i Monachium; w 1908 współzałożyciel grupy Zero; w 1912 pierwszy prezes ZPAP; organizował wystawy Niezależnych; uprawiał litografię, miękki werniks, such‘ igłę i akwafortę, któr‘ - dzięki gęsto kładzionym kreskom - upodabniał do rysunku piórkiem; interesował się fotografik‘; w jego pracach malarskich dominowały pejzaże; malował także portrety, sceny rodzajowe i religijne.

107.

Koťciół ťw. Barbary, lata 20. XX w.

akwaforta; wym.: 240 x 180 mm; sygn. oł. p.d.: L. Kowalski, na płycie l.d.: L. Kowalski.

Krasnodębska-Gardowska Bogna (1900-1986)

Graficzka; studiowała w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych u Władysława Skoczylasa; członek Stowarzyszenia Artystów Grafików Ryt i Bloku Zawodowych Artystów Plastyków; uprawiała głównie drzeworyt, najczęťciej barwny; w jej pracach przeważa tematyka rodzajowa i religijna; brała udział w wystawach grafiki w kraju i zagranic‘; jej prace często tworz‘ cykle lub teki; w okresie międzywojennym twórczoťć Krasnodębskiej była typowym przykładem realizacji programu Stowarzyszenia Ryt; po roku 1956 jej zainteresowania skupiły się wokół abstrakcji aluzyjnej i zagadnień formalnych.

108.

Jesień, 1935

drzeworyt barwny; wym.: 179 x 137 mm; sygn. oł. p.d.: A.G. Krasnodębska-Gardowska, l.d.: Jesień.
Lit.: A. Pietrzak, ýMistrzowie współczesnego drzeworytu. Bogna Krasnodębska-Gardowskaý, Warszawa 1999, poz. 46.

Kuczborski Stanisław (1870-1911)

Malarz, rysownik, karykaturzysta; studia artystyczne odbywał w Krakowie i w Paryżu; zwi‘zany z krakowsk‘ cyganeri‘ pocz‘tku XX wieku, zamieszczał swoje rysunki m.in w "Liberum Veto" oraz "Hrabim Wojtku"; wystawiał w salonie Krywulta i krakowskim TPSP; malował gł. sceny rodzajowe, portrety i pejzaże; autor autolitografii zamieszczonych w "Tece Melpomeny".

109.

Taniec Chochoła ze sztuki S. Wyspiańskiego Wesele, 1904

litografia barwna; wym.: 285 x 394 mm; sygn. pł. p.d.: St. Kuczborski. Grafika z "Teki Melpomeny" [karykatury artystów w rolach teatralnych], Kraków 1904.
Lit.: M. Grońska, Grafika w ksi‘żce, tece i albumie, Wrocław 1994, poz. 7.

Lam Władysław (1893-1984)

Malarz, grafik, teoretyk, pedagog; prof. Politechniki Lwowskiej i Politechniki Gdańskiej. Studiował w krakowskiej ASP u T. Axentowicza i J. Mehoffera (1912-18). Był członkiem m.in. Šwitu, Plastyki, Awangardy, Nowej Generacji i Zwi‘zku Pol. Artystów Grafików. W 1925 odbył podróż artystyczn‘ do Paryża, a także na południe Francji. Jego twórczoťć wykazuje wpływy zarówno kubizmu, formizmu, jak i ekspresjonizmu. Tworzył kompozycje figuralne, pejzaże i portrety. Po 1957 zwrócił się ku abstrakcji. Zajmował się także drzeworytem, tworz‘c za pomoc‘ techniki własnej - monorytu (cykl Don Kichot). Napisał m.in. Rozważania o sztuce (1927).

110.

Pałac Działyńskich w Poznaniu, 1933

litografia barwna; wym.: 370 x 260 mm; sygn. na płycie p.d.: W. Lam. Grafika podklejona na oryginalnym kartonie z napisem tytułowym. Grafika z "Teka XIV zjazdu lekarzy i przyrodników polskich w Poznaniu, 1933". Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 38

Larisch Karol Adolf (1902-35)

Malarz i grafik. Studiował na ASP w Krakowie (u I. Pieńkowskiego i F. S. Kowarskiego). Następnie wyjechał do Drezna i Paryża, gdzie u J. Pankiewicza kontynuował naukę. Był członkiem Grupy Artystów Plastyków "Pryzmat". Malował pejzaże i martwe natury. Najbardziej znany jest jako twórca kameralnych scenek rodzajowych, Pod wpływem Pankiewicza, w drugiej fazie twórczoťci, zwrócił się ku impresjonizmowi. Powstawały wtedy głównie malowane jasnymi kolorami pejzaże. Larisch uważany jest za jednego z najwybitniejszych polskich kolorystów.

111.

Koziołki, 1926

akwaforta; wym.: 90 x 120 mm; sygn. o. p.d.: Larisch 926.

Majcher Alojzy (1907-1943)

Rysownik i grafik zwi‘zany z Tarnowem. W l. 1926-1931 sytudiował an ASP w Krakowie u W. Jarockiego i J. Wojnarskiego. Jednym z jego zainteresowań artystycznych były rysunkowe portrety Żydów i filosemickie sceny rodzajowe. Zajmował się także monumentalnym malarstwem ťciennym (m.in. koťciół w Piotrkowicach). Podczas okupacji żołnierz ZWZ-AK; rozstrzelany przez Niemców. Duży zbiór jego obrazów i grafik znajduje się w Muzeum Okręgowym w Tarnowie.

112.

Efeb, 1930

akwaforta; wym.: 225 x 135 mm; sygn. oł. p.d.: A. Majcher, l.d.: data.

Martuszewski Franciszek (ur. 1899)

Grafik; do 1926 studiował w krakowskiej ASP u J. Mehoffera; wystawiał od 1928 w Salonie Grafiki Polskiej ZZPAP; w l. 1924-26 nagradzany za prace graficzne.

113.

Stara baszta, lata 20.

akwaforta; wym.: 245 x 195 mm; sygn. oł. p.d.: Martuszewski Fr.

Mehoffer Józef (1869-1946)

Malarz i rysownik, przedstawiciel sztuki Młodej Polski (Dziwny ogród); studiował prawo na UJ oraz malarstwo w SSP (u W. Łuszczkiewicza i J. Matejki); wykształcenie uzupełnił w Wiedniu oraz Paryżu, gdzie uczył się w Académie Julian, École des Arts Décoratifs, a następnie w Academié Colarossi (m. in. u G. Courtoisa, J. Blancka i L. Bonnata); malował głównie portrety (często żony), pejzaże (Plac Pigalle), martwe natury (Laleczki japońskie), sceny we wnętrzach (Słońce majowe); tworzył witraże (m.in. Vita somnium breve) i polichromie (m.in. na Wawelu); od 1896 mieszkał w Krakowie; był członkiem-założycielem TAP Sztuka, a następnie Towarzystwa Miłoťników Historii i Zabytków Krakowa; w 1905 został prof. ASP w Krakowie (w l. 1914-18 i 1932-33 był jej rektorem); uprawiał grafikę, pisał artykuły i rozprawy krytyczne.

114.

Pokonany Anioł, lata 30. XX w.

Litografia barwna; wym.: 355 x 250 mm [plansza 500 x 385 mm]; sygn. oł. p.d.: Józef Mehoffer.

Menkes Zygmunt (1896-1986)

Malarz i grafik; studiował na krakowskiej ASP u W. Weissa i w Berlinie u A. Archipenki; Członek grup artystycznej Zwornik i Młoda Generacja; w 1923 wyjechał do Paryża, gdzie zwi‘zał się z École de Paris; w 1935 osiedlił się w USA; malował portrety, akty, sceny we wnętrzach, martwe natury, kwiaty i pejzaże; podejmował w swojej twórczoťci tematykę żydowsk‘; z czasem w jego dziełach pojawiły się wyraĄne kontury, a formy uległy geometryzacji.

115.

Poťredniak, lata 30. XX w.

akwaforta; wym.: 90 x 120 mm; nie sygn.

Mianowski Lucjan (ur. 1933)

Grafik, malarz; studiował w krakowskiej ASP u K. Srzednickiego i w École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu; prof. PWSSP w Poznaniu; twórczoťci ł‘czy fascynację kultur‘ masow‘ z pop-artem (Małe miasteczko nie jest nudne, 1955-60; Zachody słońca, 1966-67); mistrzostwo osi‘gn‘ł w litografii barwnej, zwłaszcza w cyklach z lat 60. (Katedry-wykopaliska), których struktura nawi‘zywała do gotyku, formy ikonostasu i starych pieczęci; laureat Międzynarodowego Biennale Grafiki w Krakowie (1997).

116.

100 metrów, 1976

litografia; wym.: 650 x 500 mm; sygn. oł. p.d.: Lucjan Mianowski 76, l.d.: Epr d'a, ťr.d.: tytuł.
Lit.: "Lucjan Mianowski. Grafika lata 60. i 70.", Galeria Pod Rejentem, Kraków 2007, il. w katalogu.

117.

Bieg przez płotki, 1972

litografia; wym.: 370 x 485 mm; sygn. oł. p.d.: Lucjan Mianowski 72, l.d.: Epr d'a, ťr.d.: tytuł.
Lit.: "Lucjan Mianowski. Grafika lata 60. i 70.", Galeria Pod Rejentem, Kraków 2007, il. na okładce.

118.

Kula, 1972

litografia barwna; wym.: 765 x 535 mm; sygn. oł. p.d.: Lucjan Mianowski 72, l.d.: Epr d'artiste, ťr.d.: tytuł. Na odwrocie naklejki wystawy Unione Fiorentina, III Biennale Internazionale della Grafica 1972 oraz pieczęć zazwalaj‘ca na wywóz za granicę (1974).
Lit.: "Lucjan Mianowski. Grafika lata 60. i 70.", Galeria Pod Rejentem, Kraków 2007, il. w katalogu.

Mrożewski Stefan (1894-1975)

Grafik, malarz, ceramik; studiował m.in. w poznańskiej Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych oraz warszawskiej SSP u W. Skoczylasa (1923-25); był współzałożycielem Zwi‘zku Polskich Artystów Grafików, członek Stowarzyszenia Polskich Artystów Grafików Ryt; długo przebywał za granic‘, odbył m.in. podróż artystyczn‘ do Paryża, w wyniku której powstała seria drzeworytów przedstawiaj‘ca widoki Paryża; od 1950 mieszkał w Kalifornii; stworzył cykle ilustracji do Don Kichota Cervantesa, Parsifala Wolframa von Eschenbach, Boskiej Komedii Dantego, Legend Warszawy E. Szelburg-Zarembiny; zajmował się także rysunkiem, malarstwem witrażowym, ťciennym i ceramik‘.

119.

Apokalipsa II, 1933

drzeworyt; wym.: 408 x 367 mm; sygn. fascimile p.d.: Stefan Mrożewski, Amsterdam 33, l.d.: Apokalipsa, na płycie l.d.: SM 1933. Oryginalna grafika z sygnatur‘ wydrukowan‘ w postaci fascimille. Według informacji od syna S. Mrożewskiego podpis sfałszowano na szkodę artysty, wykorzystuj‘c oryginalne odbitki.
Lit.: "Czarodziej rylca", Warszawa 2004, poz. 101.

120.

Faust, 1932

drzeworyt; wym.: 276 x 210 mm; sygn. oł. p.d.: Stefan Mrożewski, Paris 1932; l.d.: Faust, na płycie l.g.: SM.
Lit.: "Czarodziej rylca", Warszawa 2004, poz. 75.

121.

Kobieta z owc‘, lata 30. XX w.

drzeworyt; wym.: 100 x 80 mm; sygn. płyty l.d.: SM.

122.

Koťciół ťw. Jana w Poznaniu, ok. 1926

drzeworyt; wym.: 286 x 303 mm; sygn. oł. p.d.: Stefan Mrożewski, Pologne, l.d.: St. Jean a Poznań.
Lit.: "Czarodziej rylca", Warszawa 2004, poz. 20.

123.

Madonna z Dzieci‘tkiem, 1934

drzeworyt, bibuła; wym.: 298 x 249 mm; sygn. oł. p.d.: Stefan Mrożewski, Amsterdam 34; na płycie: MS.
Lit.: "Czarodziej rylca", Warszawa 2004, poz. 102.

124.

Mnich z księg‘ i trzy akty, Paryż 1929

drzeworyt; wym.: 95 x 41 mm; sygn. oł. p.d.: Stefan Mrożewski Paris 1929.
Lit.: "Czarodziej rylca", Warszawa 2004, poz. 41, il. 28.

125.

Tancerze, 1936

drzeworyt; wym.: 146 x 115 mm; sygn. oł. p.d.: Stefan Mrożewski, Londyn 1936; na płycie monogram wi‘zany SM.
Lit.: "Czarodziej rylca. Wystawa w 110 rocznicę urodzin Stefana Mrożewskiego", Warszawa 2004, poz. 161.

Orlik Emil (1870-1932)

Niemiecki malarz pochodzenia czeskiego, grafik, ilustrator; profesor Akademii Berlińskiej. Studiował w Monachium, gdzie przyjaĄnił się z Rilkem i Döblinem. W swych licznych podróżach zagranicznych zwiedził m.in. Japonię, gdzie studiował japoński drzeworyt. W 1899 został członkiem wiedeńskiej Secesji. Grafikę studiował w Paryżu u Felixa Vallotona i Williama Nicholsona.

126.

Przemarsz wojska przez góry

akwaforta, akwatinta, 250 x 200 mm, sygn. p. d.: Orlik.

Ossecki Wilhelm (Wilk; 1892-1958)

Malarz, grafik i pedagog. Studiował filozofię na UJ i malarstwo w krakowskiej ASP, a także w Paryżu i Wiedniu, był nauczycielem w szkołach ťrednich Poznania, Torunia i Puław. Tematem jego drzeworytów s‘ rozległe krajobrazy, elementy architektury zabytkowej i przemysłowej ("Zabytki budownictwa na Podkarpaciu. Okolice Krynicy", ok. 1926). Prace swoim charakterem przypominaj‘ rysunki tuszem o wybujałych liniach, barwne drzeworyty nawi‘zuj‘ do drzeworytu japońskiego.

127.

Niemen, 1924

drzeworyt barwny; wym.: 270 x 165 mm; sygn. oł. p.d.: Ossecki, na płycie p.d. monogram wi‘zany: WO 1924. Grafika z teki "Wilno 1925", Poznań 1925.
Lit. M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 424

128.

Portret Edwarda hr. Raczyńskiego, 1929

miedzioryt; wym.: 325 x 235 mm; sygn. oł. p.d.: Ossecki, l.d. płyty monogram wi‘zany: WO.
Lit.: Biblioteka Narodowa, ýKatalog portretówý, t. 4, poz. 4322.

129.

Wilno - podwórze, 1925

drzeworyt barwny; wym.: 260 x 200 mm; sygn. oł. p.d.: Ossecki, l.d. tytuł. Grafika z teki "Wilno 1925", Poznań 1925.
Lit. M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994, poz. 424

Pamuła Jan (ur. 1944)

Malarz i grafik; prof. ASP w Krakowie, gdzie prowadzi pracownię działań wizualnych na Wydziale Form Przemysł.; od 2002 rektor ASP.

130.

Postać, 1967

akwaforta; wym.: 175 x 128 mm; sygn. oł. p.d.: Jan Pamuła, l.d.: 1967 - Postać. Na górnym i dolnym marginesie tekst ołówkiem zapraszaj‘cy na dwa wernisaże (1977) B. i J. Pamułów.

Panek Jerzy (1918 - 2001)

Grafik i malarz; studiował w krakowskiej ASP u E. Eibischa i Z. Pronaszki; prof. honorowy tej uczelni; członek międzynarodowego stowarzyszenia XYLON; był jednym z najwybitniejszych współczesnych grafików polskich; w swych drzeworytach osi‘gn‘ł imponuj‘c‘ lakonicznoťć i prostotę wyrazu (Latawce, 1961-62; Chor‘gwie, 1962-64); autor ironicznych autoportretów i portretów, umiejętnie ł‘cz‘cych rygoryzm formy z bogactwem fizjonomii (Obł‘kani, 1958; Pastuchy, 1960; Listy gończe, 1973-76); w ilustracjach do Boskiej Komedii 1964-70 i Pana Tadeusza 1968 zbliżał się do abstrakcji; tworzył też płaskorzeĄby (Portrety Jarmarczne, 1981-84), w latach 90. używał technik metalowych (Niewidomi erotomani, 1993; Šwidrowaci, 1996).

131.

Lew i wiatr, 2000

odprysk; wym.: 487 x 640 mm; dat. Na płycie p.d.: 18 VIII 2000; na marginesie oł.: Lew i wiatr Jerzy Panek 2000 - odprysk - drukował Krzysztof Tomalski w 3 egzemplarzach. Z wydrukowanego w 2-3 egzemplarzach odbitek za życia J. Panka cyklu 6 grafik znany jest tylko jeden egzemplarz podpisany przez artystę ["Lew i wiatr II"].
Lit.: Kulig-Janarek, MNK 2006, matryce s. 266, poz. 93-96.

132.

Niewidomy erotoman (X), 1993

akwaforta; wym.: 490 x 267 mm; sygn. i datowane oł. p.d.: Panek 1993, l.d.: E.A., tytuł ťr.d.: Niewidomy erotoman. Grafika odbita za życia artysty w 2-3 egzemplarzach.
Lit.: Fejkiel, 1998, s. 45, poz. 11; Kulig-Janarek, MNK 2006, s. 264, poz. 23.

133.

Student rysuj‘cy, ok. 1940

drzeworyt; wym.: 60 x 60 mm; sygn. oł. p.d.: Panek, l.d.: drzew. Unikat; nie zachowana matryca. Praca wystawiana w MNK w 2006.
Lit.: Burkamp nie notuje. Kulig-Janarek, MNK 2006, poz. 6, il.

Pawlikowska Aniela (Lela; 1901-1980)

Malarka i graficzka. Studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, u Wojciecha Weissa i Kazimierza Sichulskiego. Mieszkała w Medyce (była żon‘ Michała Pawlikowskiego, ostatniego jej właťciciela) i we Lwowie, zať po II wojnie ťwiatowej w Anglii. Współzałożycielka renomowanej "Biblioteki medyckiej". Uprawiała głównie malarstwo portretowe. W grafice eksperymentowała na pocz‘tku lat 30. Kompozycje graficzne Pawlikowskiej, często nawi‘zuj‘ce do sztuki ludowej, charakteryzuje ciemny, gruby kontur obiegaj‘cy plamy czystego koloru. Najbardziej znane ryciny artystki zawarte s‘ w tece linorytów Bogurodzica [ok. 1932].

134.

Królowa Korony Polskiej, ok. 1932

linoryt; wym.: 410 x 350 mm; sygn. pł. p.d.: L.P. Grafika z teki "Bogurodzica. Teka graficzna ... [Medyka, ok. 1932].
Lit. M. Grońska, ýGrafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994, poz. 595

Picasso Pablo (właťc. P. Ruiz Blasco, 1881-1973)

Hiszpański malarz, rysownik, grafik i rzeĄbiarz; pocz‘tkowo tworzył pod wpływem postimpresjonistów (1901-1904, tzw. okres błękitny); od 1907 malował obrazy o silnie zgeometryzowanych, kubistycznych formach (Panny z Awinionu); póĄniej stopniowo twórczoťć Picassa zmierzała ku abstrakcji; w okresie powojennym stosował bogactwo technik i materiałów; najpowszechniej rozpoznawanym dziełem Picassa jest antywojenna Guernica (1937).

135.

Baigneuse, 1909

reprodukcja barwna dzieła; wym.: 240 x 200 mm; sygnowana ołówkiem przez artystę p.d.: Picasso. Reprodukcja pochodzi ze zbiorów Jerzego Skarżyńskiego, który otrzymał j‘ od Pabla Picassa, podczas wizyty hiszpańskiego malarza w Polsce.

136.

Vase de fleurs, 1909

reprodukcja barwna dzieła; wym.: 240 x 200 mm; sygnowana ołówkiem przez artystę p.d.: Picasso. Reprodukcja pochodzi ze zbiorów Jerzego Skarżyńskiego, który otrzymał j‘ od Pabla Picassa, podczas wizyty hiszpańskiego malarza w Polsce.

Podoski Wiktor (1901-1970)

Grafik, pedagog, krytyk artystyczny; studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowniach Karola Tichego i Władysława Skoczylasa (1920-1926); członek Stowarzyszenia Artystów Grafików Ryt oraz Zwi‘zku Polskich Artystów Grafików; od 1949 w USA; pocz‘tkowo interesował się miedziorytem i litografi‘, szybko jednak obrał drzeworyt jako podstawow‘ dziedzinę; ryciny o niewielkich formatach; głównie martwe natury, akty i pejzaże; portrety i kompozycje figuralne s‘ rzadkim uzupełnieniem.

137.

Akt, 1954

drzeworyt; wym.: 140 x 173 mm; sygn. oł. p.d.: W. Podoski 1954. Bardzo rzadkie grafiki wykonane w USA, nie pojawiaj‘ się na rynku antykwarycznym w Polsce. Zostały przysłane jako prezent dla B. Krasnodębskiej-Gardowskiej w latach 50.

138.

Martwa natura, 1951

drzeworyt; wym.: 86 x 104 mm; sygn. oł. p.d.: W. Podoski 1951.

139.

W parku, 1955

drzeworyt; wym.: 115 x 137 mm; sygn. oł. p.d.: W. Podoski 1955 r.

Prauss Ryszard (1902-1955)

Malarz i grafik. Studiował w warszawskiej ASP u M. Kotarbińskiego i T. Pruszkowskiego. Uznany batalista zwi‘zany z Kielecczyzn‘. W latach 50. wykładowca Państwowego Liceum Technik Plastycznych w Kielcach. Brat Stanisława, słynnego konstruktora lotniczego.

140.

Turniej rycerski, przełom lata 30. XX w.

drzeworyt barwny; wym.: 180 x 260 mm; sygn. oł. p.d.: Ryszard Prauss.
Lit.: "Indeks artystów polskich", s. 87; "Polskie życie artystyczne w latach 1915-1939".

Procajłowicz Antoni (1876-1949)

Malarz i grafik. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowniach F. Cynka, J. Malczewskiego, L. Wyczółkowskiego i J. Stanisławskiego (1896-1901). Był członkiem Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana. Nauczał w Szkole Przemysłowej w Krakowie. Uprawiał malarstwo sztalugowe, monumentalne, grafikę.

141.

Dziewczyna w chuťcie, ok. 1905

litografia barwna; w.: 385 x 300 mm; sygn. na płycie p.d.: A. Procajłowicz, l.d.: Zakład Art.
Lit.: A. Pruszyński, Kraków.

Raczyński Stanisław (1903-1982)

Malarz, grafik, scenograf; studiował w krakowskiej ASP, naukę uzupełniał w Paryżu i we Włoszech; był scenografem teatrów Krakowa i Poznania; uprawiał głównie drzeworyt, pozostaj‘c pod wpływem W. Skoczylasa; najczęťciej podejmował tematykę figuraln‘ i architektoniczn‘, któr‘ poddawał dekoracyjnej stylizacji.

142.

Kraków, 2. poł. lat 40.

10 drzeworytów na tincie; wym.: 218 x 163 mm [plansza 390 x 340 mm]; sygn. oł. p.d.: St. Raczyński. Oprawa oryginalna płócienna, frontispis i spis drzeworytów na oddzielnych planszach. Stan zachowania: oprawa ze ťladami zaplamień, plansze w stanie bardzo dobrym.

143.

Na zawodach hippicznych, lata 20.

akwaforta; wym.: 86 x 120 mm; sygn. oł. p.d.: St. Raczyński.

144.

Wawel. Dziedziniec Batorego, 1926

akwaforta; wym.: 180 x 130 mm; sygn. oł. p.d.: Stanisław Raczyński, 926; na płycie l.d.: StR oraz tytuł grafiki.

Ritter Maria (1899-1976)

Malarka i graficzka. Studiowała malarstwo sztalugowe na krakowskiej ASP, m.in. pod kierunkiem W. Weissa i X. Dunikowskiego. Kształciła się też we Francji i Włoszech. W okresie międzywojennym współpracowała z grup‘ "Zwornik". Zwi‘zana z Nowym S‘czem; jej obrazy zdobi‘ m.in. ołtarze w tamtejszym koťciele ťw. Kazimierza. W XVIII-wiecznej kamienicy Ritterów na Rynku nowos‘deckim znajduje się jej muzeum z kolekcja obrazów. Zajmowała się również polichromi‘ i konserwacj‘ dzieł sztuki w obiektach sakralnych południowej Polski.

145.

Zaułek, 1926

akwaforta; 120 x 168 mm; sygn. oł. p.d.: Ritterówna 26.

Roguski Władysław (1890-1940)

Malarz i litograf; studiował w warszawskiej Szkole Rysunkowej u J. Kauzika i M. Kotarbińskiego oraz w ASP w Krakowie (1912-14) pod kierunkiem J. Mehoffera i J. Pankiewicza; członek grupy Formistów Polskich, należał do ugrupowania Šwit w Poznaniu, gdzie od 1922 obj‘ł profesurę w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych; był także członkiem grupy Rytm; zafascynowany sztuk‘ zakopiańsk‘, malował małe kompozycje religijne, wzorowane m.in. na ludowym malarstwie na szkle, a także sceny rodzajowe; uprawiał grafikę (litografia barwna), zajmował się sztuk‘ użytkow‘.

146.

Koťciół klarysek - Bydgoszcz, 1933

litografia barwna; wym.: 373 x 244 mm; sygn. na płycie p.d.: W. Roguski. Grafika podklejona na oryginalnym kartonie z napisem tytułowym. Grafika z "Teka XIV zjazdu lekarzy i przyrodników polskich w Poznaniu, 1933".
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994, poz. 38

Rolicz Stanisław (1913-1977)

Grafik i pedagog. Zwi‘zany z kręgiem artystycznym międzywojennego Wilna. W latach 30. Studiował na uniwersytecie wileńskim. W l. 1940-41 wystawiał w Litewskiej Akademii Sztuki. W l. 1945-72 wykładowca w PLSP w Gdyni. Uprawiał głównie drzeworyt, komponował ekslibrisy.

147.

Polonia Resurecta, 1944

miedzioryt; wym.: 190 x 120 mm; sygn. oł. p.d.: St. Rolicz 944, l.d.: tytuł i technika oraz na płycie: St. Rolicz ryt., STR, Wilno 9-VIII-1944.

Rubczak Jan (1884-1942)

Grafik, malarz; w latach 1904-1911 studiował w krakowskiej ASP u F. Cynka i J. Pankiewicza; dalsze studia odbył w Akademii Sztuk Graficznych w Lipsku i Akademii Colarossi w Paryżu; od 1917 prowadził własn‘ szkołę graficzn‘ w Paryżu; od 1924 wykładał w Krakowie w Wolnej Szkole Malarstwa i Rysunku L. Mehofferowej; był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka i współzałożycielem Jednorogu; grafik‘ zaj‘ł się ok. 1908, uprawiał techniki metalowe oraz litografię; interesował go głównie pejzaż i architektura; jego malarstwo olejne pozostawało pod wpływem J. Pankiewicza i P. Cézanne'a.

148.

Altana, 1908

akwaforta; wym.: 90 x 120 mm; sygn. oł. p.d.: Jan Rubczak 908.

149.

Koťciół ťw. Idziego w Krakowie, 1907

akwaforta; wym.: 150 x 195 mm; sygn. oł. p.d.: Rubczak Jan 907.

150.

Koťciół ťw. Idziego w Krakowie, 1907

akwaforta; wym.: 150 x 195 mm; nie sygn. Odmienna wersja grafiki nr 149.

151.

Stary dom normandzki, 1909

akwaforta; wym.: 120 x 160 mm; sygn. oł. p.d.: Jan Rubczak. Na odwrocie ołówkiem: Nr 33, Stary dom.
Lit.: I. Kossowska, "Narodziny polskiej grafiki artystycznej", Kraków 2000, s. 142, il. 163.

152.

Skałka, ok. 1907

akwaforta; wym.: 95 x 95 mm; sygn. oł. p.d.: Jan Rubczak.

153.

Wawel od strony koťcioła ťw. Idziego, ok. 1907

akwaforta; wym.: 180 x 100 mm; sygn. oł. p.d.: Jan Rubczak.

154.

Zaułek miedzy koťciołami Mariackim i ťw. Barbary w Krakowie, przed 1914

akwatinta, akwaforta; wym.: 140 x 175 mm; sygn. oł. p.d.: Jan Rubczak.
Lit.: "Grafika polska 1900-1939", Warszawa 1991, s. 35, poz. 254.

Rudziński Andrzej (1910-1980)

Grafik, pedagog. Absolwent Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie (1929-33), gdzie 1934 rozpocz‘ł pracę jako asystent. Członek Bloku Zawodowych Artystów Plastyków i redaktor pisma "Plastyka". Po 1945 kontynuował pracę twórcz‘ i dydaktyczn‘, 1948 na stałe wi‘ż‘c się z warsz. ASP. Uprawiał grafikę warsztatow‘ (pocz‘tkowo drzeworyt, po 1945 również akwafortę) oraz, zwłaszcza od połowy lat 60., grafikę ksi‘żkow‘.

155.

Kwiaty z cyklu Z nad Wisły, 1957

technika mieszana (metal); wym.: 500 x 350 mm; sygn. oł. p.d.: A. Rudziński 1957, l.d.: tytuł; odbitka nr 3/10 I.
Lit.: Katalog wystawy "Andrzej Rudziński. Grafika", Wrocław 1958, poz. 20

156.

Wiosenne porz‘dki z cyklu Ule, 1955

akwaforta, sucha igła; wym.: 245 x 320 mm; sygn. oł. p.d.: A. Rudziński 1955, l.d.: tytuł.
Lit.: Katalog wystawy "Andrzej Rudziński. Grafika", Wrocław 1958, poz. 15

Rychter Tadeusz (1870-1943)

Malarz i grafik, m‘ż Bronisławy Rychter-Janowskiej. Studiował w SSP w Krakowie u T. Axentowicza oraz w akademii monachijskiej. Jego wykształcenie uzupełniały liczne podróże artystyczne. Wykonywał inspirowane sztuka japońska obrazy i grafiki, plakaty, ekslibrisy i rysunki. Po 1907 stopniowo wycofał się z czynnego życia artystycznego.

157.

Prof. Teodorowicz - studium głowy

litografia; wym.: 355 x 240 mm; nie sygn.

Rzecki-Szreniawa Stanisław (1888-1972)

RzeĄbiarz, malarz, grafik, scenograf; w l. 1903-08 kształcił się w krak. ASP u T. Axentowicza, J. Fałata, S. Wyspiańskiego i K. Laszczki; od 1909 studiował w Paryżu; pocz‘tkowo zajmował się dekoracjami, lalkarstwem i rysunkiem satyrycznym; zajmowała go grafika warsztatowa - litografia, akwaforta, drzeworyt; w l. 1922-29 uprawiał gł. malarstwo olejne, od 1930 zaj‘ł się wył‘cznie twórczoťci‘ rzeĄbiarsk‘.

158.

Michał Przybyłowicz jako król w sztuce Kopciuszek, 1904

litografia barwna; wym.: 250 x 155 mm; sygn. pł. p.d.: St.R. Grafika z "Teki Melpomeny" [karykatury artystów w rolach teatralnych], Kraków 1904.
Lit.: M. Grońska, Grafika w ksi‘żce, tece i albumie, Wrocław 1994, poz. 7.

159.

Helena Sulima w roli Jessiki w sztuce Szekspira Kupiec Wenecki, 1904

litografia barwna; wym.: 345 x 122 mm; sygn. pł. p.d.: St.R. Grafika z "Teki Melpomeny" [karykatury artystów w rolach teatralnych], Kraków 1904.
Lit.: M. Grońska, Grafika w ksi‘żce, tece i albumie, Wrocław 1994, poz. 7.

Rzegociński Witold (1883-1969)

Malarz, grafik i medalier; specjalizował się w malarstwie krajobrazowym i portretowym; wykonywał także grafiki i medale. Był działaczem krakowskiego TPSP.

160.

Burza, lata 20. XX w.

Akwaforta; wym.: 320 x 265 mm; sygn. piórkiem p.d.: Rzegociński Witold.

Schreyer Lothar (1886-1966)

Niemiecki grafik i eksperymentator teatralny, zwi‘zany z Bauhausem. Studiował w Heidelbergu, Berlinie i Lipsku. Interesował się teatrem awangardowym, a od 1914 współpracował z berlińsk‘ galeri‘ "Der Sturm". W l. 1916-1928 wydawał czasopismo artystyczne, będ‘ce tub‘ niemieckiego ekspresjonizmu. Od 1921 był jednym z najaktywniejszych twórców Bauhausu, kieruj‘cym warsztatem scenografii. Po II wojnie prowadził w Hamburgu eksperymentalny teatr "Kampf-Bühne".

161.

Robot, 1923

litografia barwna; wym.: 260 x 80 mm [wym. planszy: 398 x 295 mm]; sygn. oł. p.d.: Lothar Schreyer, 1923. Grafika po konserwacji. Plansza była elementem serii projektów kostiumów do sztuki "Bühnenwerk Mann".
Lit.: G. Naylor, ýBauhausý, Warszawa 1977

Segall Lasar (1889-1957)

Brazylijski malarz i grafik pochodzenia żydowskiego, urodzony w Wilnie, wykształcony w Berlinie i DreĄnie. W 1912 wyjechał wraz z rodzina do Brazylii, gdzie rozpocz‘ł działalnoťć wystawiennicz‘. W 1916 wrócił do Europy. Wraz z O. Dixem współzałożyciel drezdeńskiego ugrupowania artystycznego Gruppe 1919. W 1927 otrzymał obywatelstwo brazylijskie. Jego prace były wystawiane w najważniejszych muzeach obu Ameryk oraz w Muzeum Sztuki Współczesnej w Paryżu. Ma własne muzeum w Sao Paulo.

162.

Siedz‘cy mężczyĄni, lata 20. XX w.

Litografia; wym. kompozycji: 380 x 290 mm; sygn. oł. p.d.: Lasar Segall. Lit.: Benezit t. 7, Vollmer, t. 4, s. 252-253.

Siedlecki Franciszek (1867-1934)

Malarz i grafik, krytyk sztuki reprezentuj‘cy nurt symbolizmu; studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, w Monachium oraz w Académie Colarossi w Paryżu; w l. 1914-19 kierował atelier witrażowniczym w Goetheanum R. Steinera w Dornach, potem osiadł w Warszawie; inspirował się sztuk‘ francuskiego Art Nouveau; wykonywał akwaforty (seria Le sexe, 1899; Psyche, Tęsknota); stworzył wiele rytowanych portretów, m.in. J. Słowackiego, C. Norwida, S. Żeromskiego, J. Piłsudskiego.

163.

Cyprian K. Norwid, 1904

akwaforta, akwatinta, ruleta; wym.: 146 x 106 mm [plansza 240 x 180 mm].
Lit.: K. Czarnecki, "Grafika Franciszka Siedleckiego", Płock 1991, poz. 40.

Skoczylas Władysław (1883-1934)

Malarz, grafik; studiował w Szkole Przemysłu Artystycznego w Wiedniu, w krakowskiej ASP u T. Axentowicza, L. Wyczółkowskiego, K. Laszczki, także w Paryżu u A. Bourdelle'a. i w Lipsku; od 1922 prof. na warszawskiej SSP; był jednym z założycieli ugrupowania Rytm, Stowarzyszenia Polskich Artystów Grafików Ryt, Instytutu Propagandy Sztuki; tworzył sceny góralskie, często o tematyce religijnej i mitologicznej, kompozycje folklorystyczne i symboliczno-mitologiczne; akwarele z postaciami kobiet wiejskich, widokami małych miasteczek; uprawiał drzeworyt, akwafortę, akwatintę, such‘ igłę, miedzioryt i litografie; był twórc‘ polskiej szkoły drzeworytniczej.

164.

Głowa górala, 1925

drzeworyt na tincie; wym.: 220 x 220 mm; nie sygn. Grafika była dodatkiem do zeszytu gwiazdkowego "Tygodnika Ilustrowanego" (nr 37 z 1925), przeznaczonym dla w‘skiego kręgu prenumeratorów. Zachowana oryginalna bibułka osłonowa z opisem grafiki.

165.

Šwięta Trójca, 1916

drzeworyt; wym.: 129 x 91 mm; sygn. oł. p.d.: W. Skoczylas.
Lit.: "Wystawa poťmiertna Władysława Skoczylasa", Kraków 1935, poz. 19, il. 5.

166.

Pieta [mała], 1916

drzeworyt; wym.: 129 x 91 mm; sygn. oł. p.d.: W. Skoczylas.
Lit.: "Wystawa poťmiertna Władysława Skoczylasa", Kraków 1935, poz. 18.

Srzednicki Konrad (1894-1993)

Grafik; prof. warszawskiej i krakowskiej ASP. Studiował w warsz. Szkole Malarstwa i Rysunku K. Krzyżanowskiego i warsz. ASP u T. Pruszkowskiego i W. Skoczylasa. Należał do członków Stowarzyszenia Grafików Ryt i Grupy 9 Grafików, był współorganizatorem Międzynar. Biennale Grafiki w Krakowie. Jego wczesne grafiki wykonane pod wpływem M. Chagalla (Podwórko 1930) cechowała nostalgiczna atmosfera i klimat cudownoťci. Srzednicki był mistrzem litografii i technik miedziorytniczych. Chętnie eksperymentował z kolorem. Do jego ulubionych tematów należały motywy morskie (Porcik 1949), piękne kobiety (Leda 1968, Zuzanny 1979) i konie (Konie ťw. Marka 1963).

167.

A może Sen nocy letniej, 1969

akwaforta, akwatinta; wym.: 330 x 348 mm; sygn. oł. p.d.: Konrad Srzednicki; l.d.: 1969 "A może Sen nocy letniej". Odbitka 4/50.

Stanisławski Jan (1860-1907)

Malarz i grafik; studiował w Warszawie, Petersburgu, Krakowie i Paryżu; był członkiem-założycielem TAP Sztuka (1897), członek jego zarz‘du, a przez pewien czas prezesem; od 1900 profesor krakowskiej ASP, gdzie prowadził klasę pejzażu; blisko zwi‘zany z kabaretami artystycznymi "Zielony Balonik" i "Paon"; wiele podróżował w poszukiwaniu ulubionych motywów krajobrazowych; po młodzieńczym okresie realizmu, przeszedł on przez fazę blisk‘ impresjonizmowi, który następnie zarzucił na rzecz syntetycznych ujęć; większoťć jego prac ma niewielkie formaty, w dojrzałym okresie twórczoťci tendencję tę doprowadził do skrajnoťci.

168.

Chata, 1899

litografia, wym.: 200 x 275 mm, sygn. pł. l.d.
Lit. A. Giełdoń-Paszek, "Jan Stanisławski", Bielsko Biała, 2004; I. Kossowska, "Narodziny polskiej grafiki artystycznej", Kraków 2000.

169.

Koťciół Šw. Marka w Wenecji, 1900

litografia barwna, wym.: 150 x 157 mm, sygn. l.d.: J.S. Grafika z "Życia" R IV, nr 1.
Lit.: I. Kossowska, "Narodziny polskiej grafiki artystycznej", Kraków 2000, s. 150, il. 176

170.

Koťciół Šw. Marka w Wenecji, 1900

litografia barwna, wym.: 150 x 157 mm, sygn. l.d.: J.S. Grafika z "Życia" R IV, nr 1. Odbitka na białym papierze, przeznaczona do wydania luksusowego. Rzadka.
Lit.: I. Kossowska, "Narodziny polskiej grafiki artystycznej", Kraków 2000, s. 150, il. 176

171.

Sad, 1899 litografia cz.-biała, wym.: 328 x 242 mm, sygn. pł. p.d.

litografia barwna, wym.: 150 x 157 mm, sygn. l.d.: J.S. Grafika z "Życia" R IV, nr 1. Odbitka na białym papierze, przeznaczona do wydania luksusowego. Rzadka.
Lit. "Fin de siecle. Polnische graphik 1890-1916", Warszawa 1998, s. 92, il. s. 88.

Steller Paweł (1895-1974)

Malarz i grafik; żył i pracował w Katowicach w latach 1925-1974; uprawiał drzeworyt sztorcowy, rysunek, linoryt, litografię, techniki metalowe, malarstwo sztalugowe: pastele, oleje, akwarele; projektował również witraże i polichromię do koťcioła w Pielgrzymowicach; zajmował się grafik‘ ksi‘żkow‘ i ekslibrisem; próbował sił jako teoretyk sztuki i poeta; pozostawił po ponad 10 500 prac, w tym 243 drzeworyty, ponad 1000 akwarel, setki rysunków ołówkowych i piórkowych, projektów i ilustracji do ksi‘żek, kalendarzy, druków okolicznoťciowych.

172.

Bartnik, 1937

drzeworyt; wym.: 278 x 210 mm; sygn. oł. p.d.: P. Steller 1937, l.d.: tytuł i technika.

Stern Jonasz (1904-1988)

Malarz, grafik, pedagog; studiował na krakowskiej ASP; był współzałożycielem zarówno I Grupy Krakowskiej (1932-37) jak i II Grupy Krakowskiej, w której w l. 1961-64 i 1970-79 sprawował funkcję prezesa; od 1952 wykładał na ASP (1959-74 był prof., a w l. 1954-57 i 1959-68 prorektorem); przed wojn‘ malował pejzaże, martwe natury i akty pod wpływem kubizmu i ekspresjonizmu oraz kompozycje abstrakcyjne z płaskich, geometrycznych form; w grafice ł‘czył tematykę społeczn‘ z dynamiczn‘ kresk‘ i ekspresyjn‘ deformacj‘ (W kawiarni 1933, Miłoťnicy pieni‘dza 1934); w pracach z lat 50. obok formalnych eksperymentów (dekalkomanie) pojawił się klimat poetyckiego surrealizmu (Ptak 1954, Czerwone i czarne 1957); poczynaj‘c od cyklu Wyniszczenia (Šlady 1964, Dół 1964) tworzył kompozycje z organicznych szcz‘tków; w latach 70. nawi‘zywał do tradycji żydowskich; w pracach z lat 80. powróciły wspomnienia z rodzinnego miasta i symbolika S‘dnego Dnia.

173.

Kompozycja, lata 50. XX w.

serigrafia; wym.: 385 x 472 mm; nie sygn. Na odwrocie potwierdzenie autentycznoťci przez Barbarę Jaroszyńsk‘-Stern, żonę artysty.

Styrylska Celina (ur. 1923)

Malarka i graficzka; studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w pracowni E. Eibischa; była wykładowc‘ w katowickim Wydziale Grafiki i na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie; od 1948 brała udział w wystawach okręgowych, ogólnopolskich i międzynarodowych, m.in. w Argentynie, Włoszech, Anglii, na Węgrzech, we Francji, Danii, Szwecji, Norwegii, Austrii, Niemczech, w USA; prowadziła działalnoťć artystyczn‘ w zakresie malarstwa, grafiki artystycznej, grafiki użytkowej, mozaiki i witrażu.

174.

Nad wod‘ [Trzy gracje], lata 50. XX w.

litografia; wym.: 210 x 220 mm; sygn. oł. p.d.: Celina Styrylska.

Suchanek Antoni (1901-1982)

Malarz, grafik, rysownik. W latach 1917-1922 studiował w krakowskiej ASP u J. Mehoffera i T. Axentowicza. Od 1924 do 1930 mieszkał w Bydgoszczy, gdzie studiował u L. Wyczółkowskiego. Na pocz‘tku lat 30. zamieszkał w Warszawie. Był zwi‘zany z Zachęt‘, należał do współorganizatorów wystaw morskich. Walczył w powstaniu warszawskim. W 1946 zamieszkał w Gdyni Orłowie. Tworzył portrety, kwiaty, pejzaże, sceny rodzajowe, studia teatralne. Ważne miejsce w jego dorobku zajmuje marynistyka.

175.

ŁódĄ 1948

teka 12 autolitografii; wym. plansz: 490 x 340 mm; sygn. płyty: A. Suchanek ŁódĄ 1948. Wydało Wydawnictwo Zarz‘du Miejskiego w Łodzi. Wstęp R. Kaczmarka "Przodownikom pracy"; tekst polsko-rosyjsko-francuski. Stan zachowania: brak plansz 5 i 8. Zachowana oryginalna, litografowana okładka.

Szmaj Stefan (1893-1970)

Malarz i grafik, z zawodu lekarz-okulista. W 1910 studiował w Monachium. Należał do awangardowej grupy artystycznej BUNT, która powstała w 1918 wokół poznańskiego dwutygodnika literacko-artystycznego "Zdrój". Artyťci działali na styku dwóch kultur: polskiej i niemieckiej, współpracowali z awangardowymi ťrodowiskami Berlina i Monachium, szczególnie z berlińsk‘ galeri‘ "Die Aktion", grupami "Die Brücke" i "Der Blaue Reiter" z Wassilim Kandynskym na czele. Program BUNTU był bliski założeniom polskich formistów. Szmaj malował, rzeĄbił, wykonywał rysunki, grafiki i ekslibrisy. Zasłyn‘ł cyklem "Topole", który powstał w czasie pobytu artysty w Mińsku białoruskim, podczas wojny polsko-bolszewickiej (1919-1920).

176.

Ratusz w Toruniu, 1933

litografia barwna; wym.: 375 x 265 mm; sygn. na płycie p.d.: Szmaj 933. Grafika podklejona na oryginalnym kartonie z napisem tytułowym. Grafika z "Teka XIV zjazdu lekarzy i przyrodników polskich w Poznaniu, 1933".
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 38

Szpingier Zygmunt (1901-1960)

Malarz, scenograf, grafik, członek grupy Plastyka. Wychowywał się i kształcił w Poznaniu. W 1926 wyjechał do Paryża. Posługiwał się kredk‘, ołówkiem, farbami, giętkim konturem; nie nadużywał kolorów. Miał wystawy indywidualne w Galerie Bernheim-Jeune w 1926 i 1938, które przyniosły mu pochlebne opinie krytyki. Uczestniczył w wystawach Plastyki, salonach TPSP, był laureatem br‘zowego medalu na PWK w 1929 w Poznaniu. Poza malarstwem i scenografi‘ uprawiał jeszcze grafikę (litografię i drzeworyt), któr‘ przedstawiał na łamach "Zdroju", w zbiorowych tekach graficznych oraz na wystawach poznańskiego IKS-u w latach 30.

177.

Port - Gdynia, 1933

litografia barwna; wym.: 245 x 373 mm; sygn. na płycie l.d.: Z. Szpringer. Grafika podklejona na oryginalnym kartonie z napisem tytułowym. Grafika z "Teka XIV zjazdu lekarzy i przyrodników polskich w Poznaniu, 1933".
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 38

Szulc Marian (1922-1996)

Malarz, grafik, rzeĄbiarz; scenograf i fotografik; wykładowca krakowskiej ASP; członek Grupy Krakowskiej i ZPAF (1956-1972); brał udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej; animator ruchu fotograficznego.

178.

Karawele, lata 50. XX w.

Sucha igła; wym.: 245 x 370 mm; sygn. oł. p.d.: M. Szulc.

179.

Wojownik, lata 50. XX w.

Sucha igła; wym.: 120 x 90 mm; sygn. oł. p.d.: M. Szulc.

Taranczewski Wacław (1903-1987)

180.

Stare spichrze - Grudzi‘dz, 1933

litografia barwna; wym.: 263 x 368 mm; sygn. na płycie l.d.: W. Taranczewski. Grafika podklejona na oryginalnym kartonie z napisem tytułowym. Grafika z "Teka XIV zjazdu lekarzy i przyrodników polskich w Poznaniu, 1933".
Lit.: M. Grońska, "Grafika w ksi‘żce, tece i albumie", Wrocław 1994 poz. 38

Treter Bogdan (1886-1945)

Architekt, konserwator zabytków, malarz; działał głównie na terenie woj. krakowskiego; projektował koťcioły, wille, domy mieszkalne; zajmował się architektur‘ wnętrz, sztuk‘ użytkow‘, malarstwem (głównie pejzaż) i grafik‘.

181.

Ewa, ok. 1914

akwaforta; wym.: 178 x 96 mm; sygn. oł. p.d.: B. Treter.

Waťkowski Wacław (1904-1976)

Grafik, malarz. Studiował grafikę i malarstwo w warsz. ASP oraz techniki drukarskie w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. Uczył w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, a od 1956 był prof. warszawskiej ASP. Wykonywał ilustracje ksi‘żkowe, m.in. do powieťci J. Kadena-Bandrowskiego: Zawody, Hycel (obie wydane 1937). Tworzył ekslibrisy, uznanie zyskała teka 6 drzeworytów opublikowanych konspiracyjnie 1944. W. był także autorem cykli graficznych (m.in. Z czasów pogardy, 1965); preferował pastele i drzeworyt sztorcowy.

182.

Autoportret, ok. 1943

drzeworyt; wym.: 190 x 140 mm; sygn. pł. l.d.: WW.

W‘sowicz Wacław (1891-1942)

Malarz, grafik, dekorator wnętrz i ceramiki; studiował w warsz. Szkole Rysunkowej u M. Kotarbińskiego, SSP u I. Pieńkowskiego, krakowskiej ASP u J. Malczewskiego; członek grupy "Formistów" (1919), TZSP (1920), "Rytmu" i "Rytu"; uprawiał malarstwo sztalugowe, ťcienne, na porcelanie, a także grafikę; jego twórczoťć wykazuje wpływy formizmu (Żniwa), sztuki ludowej (zwł. w drzeworycie), grupy "Rytm" oraz malarstwa francuskiego. Malował pejzaże, portrety, obrazy o tematyce huculskiej, sceny figuralne, martwe natury.

183.

Chłop z wózkiem, lata 20.

drzeworyt; wym.: 155 x 165 mm; nie sygn. Odbitka naklejona na tekturę.

Weiss Wojciech (1875-1950)

Malarz, rysownik i grafik; prof. ASP w Krakowie (kilkakrotnie pełnił funkcję rektora); studiował w SSP w Krakowie u W. Łuszczkiewicza, L. Löfflera, J. Matejki i L. Wyczółkowskiego; od 1899 był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka; wczesna, ekspresyjno-symbolistyczna twórczoťć Weissa, to jeden z ciekawszych przejawów polskiego modernizmu; wpływ wywarło na niego m.in. malarstwo nabistów (Pensjonarki na Plantach, 1897), jednak przede wszystkim fascynował się twórczoťci‘ E. Muncha; często stosował ciemn‘ kolorystykę z mocnymi akcentami jaskrawych barw; upraszczał kształty, np. jego Akt leż‘cy (1901) zawiera nikłe tylko sugestie figuralne; w jego twórczoťci nie brakowało prowokacji i humoru (Uciekaj‘ca przed trzmielem, 1903).

184.

Akt przy wieczornym ťwietle II, ok. 1924

monotypia barwna, 278 x 198 mm, sygn. ołówkiem l.d. monogramem wi‘zanym: WWeiss.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 5 (m)

185.

Akt, leż‘ca na kanapie, ok. 1930

monotypia, w.: 180 x 240 mm, sygn. ołówkiem p.d.: WWeiss.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 12 (m)

186.

Akt siedz‘cej w fotelu II, ok. 1925

monotypia barwna, w.: 280 x 200 mm, sygn. ołówkiem l.d.: WW.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 15 (m)

187.

Szron - koťciół ťw. Anny w Krakowie, ok. 1928

monotypia barwna, 200 x 280 mm, sygn. ołówkiem p.d.: WWeiss.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 44 (m)

188.

Letnie kwiaty w dzbanku, ok. 1930

monotypia barwna, 270 x 205 mm, sygn. ołówkiem p.d.: W.W.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 62 (m)

189.

Odpoczynek sportowców, ok. 1935

monotypia barwna; wym. 207 x 270 mm; sygn. oł. p.d.: WWeiss.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 57 (m)

190.

W kinie, ok. 1945

monotypia; wym. 195 x 290 mm; sygn. oł. p.d.: WWeiss.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 54 (m)

191.

Klasztor Ojców Paulinów na Skałce w Krakowie, 1911

litografia kolorowana kredk‘, 290 x 390 mm, sygn. na kamieniu w lewym dolnym narożniku monogramem wi‘zanym: WW.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 27.

192.

Akt - myj‘ca nogi, 1916

litografia kredk‘, 210 x 160 mm, sygn. na kamieniu w prawym dolnym narożniku monogramem wi‘zanym: WW.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 37.

193.

Akt - leż‘ca w pracowni, 1923

litografia kredk‘, 160 x 220 mm, sygn. na kamieniu w prawym dolnym narożniku monogramem wi‘zanym: WW.
Lit.: R. Weiss, "Wojciech Weiss. Twórczoťć graficzna", Nautilus, Kraków 2006, poz. 43.